Lewensreis

Pak vir jou ‘n koffer,

pak vir jou ‘n tas.

Gryp ‘n strandsak

maar onthou tog net jou jas.

 

Jy mag kom net soos jy daar is,

of tof ‘n uur vooruit…

maar onthou dat na God

die eind reis is.

 

lewensreis IMG_7229

Categories: Gedigte, Slakgedagtes | Lewer kommentaar

Liewe Hanlie

Dis tyd om jou verjaardag te vier en ek kan nie glo ons het al die half eeu merk bereik nie! Ek het darem nog ‘n paar maande van ‘jeug’ aan my kant, maar helaas… jy is nou ‘n tannie!

Ons het mekaar ontmoet voor ons skool toe gegaan het, want ons sussies was maats. Dit was so half onafwendbaar dat ons ook maats sou wees, want hulle oor-en-weer kuiery het altyd die hele kaboedel sussies ondertoe ingesluit. Basies was jy my eerste kennismaking met ‘n sosiale lewe, weet jy dit?

In die laerskool was ons keuses vir maats maar beperk, ons ou plaasskooltjie het maar gewoonlik rondom tagtig-negentig kindertjies in TOTAAL gehad. Ons het daai sewe jare saamgestap, ons het baklei, ons het gelag, ons het gehuil. Die lekkerste wat om saam te speel.

In ons ogies was julle sooo ryk. Jou pa het meer as een trekker gehad. Julle het ‘n bakkie én ‘n kar gehad. Julle het FIETSE gehad. Dit was by julle wat ek ook geleer fiets ry het, eers op daai vreeslike groot yster driewiele, en later gewone fietse. Ek dink nie jy het regtig verstaan dat ek net wou fiets ry wanneer ons by julle was nie. Vir jou was dit ‘n gegewe, vir my was dit ‘n luukse. Toe ons later EEN  fiets tussen almal gekry het, het ek middae en middae op en af en op en af gery… Voete op die handles, wind in die hare – vry!

Hoërskool was vir my nogal ‘n groot skok. Skielik was ons in ‘n skool met ver oor ‘n duisend leerlinge, en ek, introvert, het dieper en dieper terug getrek. Omdat ons dieselfde vakkeuses gehad het, was ons natuurlik van die begin tot die einde in dieselfde klas, ons hele twaalf jaar van skool. Ons was steeds maats, en soos in die laerskool het ek soms die pad gevat en ander vriendinne gehad. Soms was dit jy. Maar ons het altyd teruggegaan na mekaar toe. Jy het my altyd met ope arms in jou nuwe vriendekring ontvang as myne uitgesuur het.

Na skool het ons ou plasies van Langberg die wêreld ingevaar. Jy is universiteit toe en ek is technikon toe. Jy het floreer met die studentelewe, ek is getroud. Ons lewens het niks meer gehad wat ons aan mekaar gebind het nie. Daar was nie selfone en sosiale media om kontak te hou nie, en so het ons baie skielik uitmekaar gedryf. Ek het baie na jou verlang, maar omdat jy my nooit gekontak het nie, was ek ook maar te trots om jóú te kontak.

Soos mens ouer word, wil jy weer op jou ou voetspore loop, soek jy weer die mense wat jou gevorm het. My kinderjare se grootste beitels was jy en Christa. In ons leeftyd maak Facebook en ander sosiale media maak dit maklik en een-twee-drie weet ons weer wat aangaan in mekaar se lewe, ken ons mekaar weer.

Ek het jou man gevra om uit my handwerk repertoire vir jou iets te kies waarvan jy sal hou en sy keuse het op ’n kremetart geval. Dis met liefde gemaak, met heimwee na ’n vergete tyd uit ons jeug.

Tye verander en ons is ouer. Wyser. Dis makliker nou vir my om te sê wat in my hart is. Ek het jou altyd as vanselfsprekend in my lewe gesien, totdat ek jou nie meer gehad het nie. Vandag kan ek vir jou sê dankie. Dankie – dat jy altyd daar was vir my. Dankie – dat jy my altyd terug gevat het as ek ander maatjies gehad het. Dankie – dat jy ‘n integrale deel is van dit wat my menswees gevorm het.  Jy was ‘’n goeie beitel vir my.

Vyftig is ‘’n groot verjaardag. Dankie dat ek hierdie spesiale dag met jou en jou familie mag deel. Mag jy emmersvol seëninge ontvang vir die res van jou lewe,  jy verdien dit.

Kremetart op canvas

Kremetart op canvas

Categories: Lankal terug, Omgee | 12 Kommentaar

‘n Week van lekker werk

Dit was lekker om na ‘n baie stresvolle termyn bietjie tyd te he vir dinge wat vir my lekker is. Dit gee my weer woema vir ‘n lang tyd…

iBoké

Ondanks wat die grootste gros mense dink, het onderwysers het baie min tyd vir hulle self. Van die begin van hierdie jaar af moet alle punte voor die aanvang van ‘n skoolvakansie by die departement ingehandig word. Dit plaas ons vir ‘n paar weke onder baie groot druk, MAAR… dit gee ons dan ‘n welverdiende vakansie sonder merkwerk. Voorbereiding vir die nuwe termyn moet egter nog gedoen word, so ons kom nie skotvry af nie.

Dis lekker om te sê dat ek al my handwerk doelwitte hierdie week bereik het. Ek het verder met my glas ge-eksperimenteer…

Ek het pewter geskenke gemaak en mosaïek ingesluit in ‘n multimedia servethouer.

Twee ander doelwitte was om te lees, iets waarvoor ek bitter min tyd het, en om vir ‘n slag iets vir een van my ander blogs te skryf. Beide is gedoen… Dan het ek tussen deur ook tyd spandeer aan…

View original post 145 more words

Categories: Biodiversiteit op die plaas, Familie, My klein slakkies, Plaaslewe, So doen Slakke dit | Lewer kommentaar

‘n Stukkie van my hart is uitgeruk

Dis geen geheim dat ek lief is vir die natuur nie, en dat ek omgee vir die plante en diere en elke klein goggatjie. Ek het al letterlik duisende foto’s van elke lewende en nie-lewende ding wat ek dokumenteer vandat ons die plaas gekoop het einde 2003. Elke lewendige organisme probeer ek identifiseer en maak ruspes groot om te sien hoe die volwasse insek lyk. Ek is die trotse eienaar van my Caterpillar Rearing Badge. Hierdie data word aan wetenskaplikes gestuur en op hierdie manier dra ek op ‘n eenvoudige manier by tot nuwe wetenskaplike inligting. Ek is ‘n paar weke gelede genader deur ‘n persoon oorsee wat van my data en foto’s in sy boek gaan gebruik.

Meer as 350 verskillende blommende plante is al op my lysie, en die hoeveelheid insekte, spinnekoppe en ander lewende organismes groei teen ‘n tempo. Ek kan elke plant se plek gaan wys waar ek dit gekry het.

Ek het ‘n intense passie om elke indringerplant te beveg met alles beskikbaar, om sodoende biodiversiteit te bewaar vir my nageslag. Ekself loop dae in skoolvakansies om Lantana uit te roei, dis benewens twee permanente werkers wat ons aangestel het slegs vir daardie doel. Jaarliks kry ons ook hulp van Work for Water, in die vorm van plantgif en ‘n span wat vir twee weke kom help uitroei. Dis ‘n langsame proses, daar is saad in die grond vir baie jare en so vinnig as wat jy uitroei, kom dit maar weer op. Maar stadig maar seker wen ons weiding terug. Stadig. Maar seker.

Party blomme is algemeen, ander het ek een keer gesien en nooit weer nie. Tot sover het ek vier orgideespesies gekry, een daarvan die lieflike epifiet, Ansellia africana.. Hy groei net op een plek op die plaas en Roelf het al male sonder tal gesê ek moet hom gaan verdeel en ‘n stukkie in ‘n boom by die huis kom vestig. Elke keer het ek gesê nee, dalk volgende seisoen. Wilde plante hoort tog waar hulle hoort… Dis word immers op die Rooi Data Lys geklassifiseer as ‘vulnerable’

Although no accurate values for the number of individuals or subpopulations are known due to the widespread nature of its distribution, it is it known that entire areas are destroyed during collection of Ansellia africana. Even if several subpopulations are known to exist within protected areas, large numbers of A. africana are under no form of protection and with the constant (or increasing) level of harvesting apparent throughout its range a population size reduction over the last few decades (generation length estimated as approximately 10 years) of over 30% can be inferred. This is based on the actual levels of exploitation and a reduction in mature individuals which are often the focus for collection, with the additional threat of habitat destruction. A future reduction of 30% over the next 30 years is also suspected due to their being no sign of a reduction in harvesting levels nor habitat destruction. This species has been categorized as Vulnerable under criteria A2cd and A3cd.”

Ansellia africana

Ansellia africana se pragtige geel blommetjies is ook welriekend

ansellia africana IMG_3127

Ansellia africana, in natuurlike habitat

As ek hom maar by my huis geplant het, dan het hy dalk nie afgebrand nie, want een van die groot redes waarom hy so onwettig gestroop word is om huishoudings teen weerlig te beskerm. “This species is an ornamental, and is therefore heavily collected throughout its range. In South Africa it is used as a love charm, as an antidote for bad dreams and at homesteads to ward off lightning.”

‘n Paar weke gelede het kwaaddoeners ‘n veldbrand gestig by die pad waar die plaas grens met die bure. Roelf en skoonseun het vieruur in die oggend gaan blus en die buurman gekontak waar die vuur vandaan gekom het. Hulle het nie hulle kant gebring nie en net na elf die volgende dag was die vuur buite beheer en het weer oorgekom na ons toe. Negentig persent van ons plaas het gebrand, ons het ‘n sebra en wildebees verloor… en ons koop nou nog voer aan vir ons diere.

Die naweek na die brand het ons bestek geneem en aangesien dit lente is en tyd vir my Ansellia om te blom, was dit een van my prioriteite om te gaan kyk of hy oorleef het. Die bos waarin hy groei het gebrand, met klein kolletjies wat oorleef het. Soos ons aangestap het, was my hart in my keel… as en swart net waar jy kyk… Nader en nader en toe Roelf sê “Kyk… rondom die orgidee se boom het dit nie gebrand nie!” Ek wou huil van blydskap… dis juis so mooi skoon van Lantana na die Work for Water span daar gewerk het, en dis dalk die rede dat dit nie in daardie spesifieke plek gebrand het nie.

My blydskap het verander in woede… waar my pragblom moes wees, was… niks. NIKS. Nie swart gebrande as nie, net niks. Iemand het my plant gesteel. My plant waarop ek so heilig was en nie eers self wou verdeel nie, is af gesteel. ‘n Stukkie van my hart is uitgeruk. Weg vir altyd, want dit was die enigste een op die plaas… net nog ‘n deeltjie in die stroperstatistiek van ons land. Indien die persoon wat hom geneem het dit dalk nog gebruik het as muti vir ‘n siekte, dan sou ‘n spinnerakkie dalk die gat in my hart kon toemaak. Maar as deel van bygelowe? Nee, daarvoor is die gat te diep vir selfs ‘n spinnekop om te probeer klim.

Net die oorblyfseltjies van 'n paar worteltjies is bewys dat daar wel 'n epifiet aan dit tak gegroei het

Net die oorblyfseltjies van ‘n paar worteltjies is bewys dat daar wel ‘n epifiet aan dit tak gegroei het

Categories: Plaaslewe, Slakverdriet | 19 Kommentaar

Gom

 

Ons is ‘n vreeslike hegte familie wat daar is vir mekaar deur dik en dun. Nou nog wanneer ons geleentheid het speel ons saam. Soms is dit fisiese spel soos jukskei, tafeltennis of volleyball, en soms word die breine ingespan vir 30 seconds of iets dergeliks. Deur spel leer mens dissipline, jy leer om jou plek te ken, jy leer om op te staan vir jouself, jy leer om te lag, om bly te wees, om te verloor, om terug te veg, om weer op te staan na ‘n neerslag. Mens leer om jouself te wees.

saamspeel gom

 

 

Categories: Familie, Slakgedagtes | 8 Kommentaar

Moedersdag

Liewe Ma,

‘n Duisend rose gaan nie genoeg wees om op hierdie dag vir Ma te gee nie. Ma was en is vir ons die beste voorbeeld van Moederskap wat daar is.
Sonder kla en murmurering het Ma ons spannetjie van agt grootgemaak met ‘n oorvloed van liefde en sorgsaamheid. Niks was ooit te veel gevra nie.

Een van die mooiste eienskap wat Ma ons geleer het is dié van positiwiteit. Die silwer randjie om elke donker wolk is een van die lewenslesse wat ek baie hard in my eie lewe probeer toepas. Maar ek kry nie die blikke en blikke vol tuisgemaakte koekies reg nie, daar skiet ek vêr te kort!

Dankie Ma. Dankie vir wie Ma is en vir alles wat Ma in ons lewens toegevoeg het wat defenieer wie ons vandag is.

image

Anne Pretorius, ampertjies 80 jaar oud en altyd aan die glimlag. Ons blomme-Ma. Ons liefde-Ma.

Categories: Sommer maar net | Lewer kommentaar

Toe bly net die brilletjie oor…

Dit gaan maar wild wat tyd betref hier by my. Tyd vir blog is maar min. Hierdie termyn is rof op onnies en kinders. Met die beplanning van die kurrikulum is daar nie voorsiening gemaak vir al die vakansie dae en nog stemdag daarby nie. Skool kurrikulums maak ook nie voorsiening vir onderwysers wat siek word nie. Dit het regtig wild gegaan met oggend klasse vir my gr 10 Fisiese Wetenskappe klas en middag klasse vir die gr. 11 Lewenswetenskappe klas na ek in die hospitaal was. My vyf gr 9 Natuurwetenskap klasse was maklik om in skooltyd op te vang. My skoolvakansie het ek by die Nasionale Boogskiet kampioenskappe spandeer as Judge.

Die afgelope paar weke heelwat oor my eie liggaam geleer. Alles was nie lekker nie, maar alles was ook nie sleg nie.

Een van die dinge wat vir my uitstaan is my wete dat ons gebore word om te sterwe. Dis wat jy in die tydjie wat jy lewe dóén wat saak maak, nie hoe lank jy gelewe het nie. Natuurlik wil ons almal langer lewe. Natuurlik wil ons die beste lewenskwaliteit hê wat moontlik is. Maar uiteindelik is daar keuses wat mens moet maak wat beide kan beïnvloed.

‘n Paar jaar gelede het dit af en toe begin voel of my hart ‘n mis gee. Toe dit op ‘n stadium erg was het ek dokter toe gegaan maar ons kon dit nooit op ‘n EKG vasvang nie. Dit het verdwyn vir maande en dan sporadies, ongevraag en onverwags weer opgeduik. Op ‘n stadium het ek dit gekoppel aan suiker inname, maar ek kon dit nog nooit regtig bevestig nie. Ek sal maar weer aandag gee daaraan.

Ongelukkig het dit nou ‘n alledaagsheid begin word en ek het al wakker geword van my hart wat bokspring en vreeslik hard saamtrek. Dit gebeur so gereeld dat ons dit nou mooi kon vasvang op ‘n EKG. Die eerste stap was om my op ‘n betablokker te sit om die hartklop te probeer reguleer. Maar ek pas mos nie in by wat ander mense normaal noem nie… Gewoonlik ly mense aan hoë bloeddruk, maar nie ek nie… En die betablokker verlaag my bloeddruk en hartklop toe in so mate dat dít my nog slegter laat voel en ek word opgeneem met ‘n pols van 40 en bloeddruk wat val tot 75/45…

Dis hierna wat die kardioloog besluit het op die angiogram. Daar was wonderlike nuus. Daar is geen tekens van arterosklerose nie en die sonar wys ook geen verdikkings in my hartwand nie. Dit wat ek ervaar is ook glad nie ‘n mis nie, maar ‘n ekstra sametrekking aan een kant en wanneer die ander kant dan nie saamtrek nie, ervaar jy dit as ‘n mis. Êrens in die wande van my linker ventrikel (onderste hartkamer) is daar eksta geleidingsweefsel wat nie weet wanneer die regte tyd is om saam te trek nie. Die sonar wys ook dat beide my inlaatkleppe lek, maar dit is nie ernstig nie en pla nie. Dis skynbaar as gevolg van rumatiekkoors wat ek een of ander tyd in my lewe moes gehad het wat skade veroorsaak het. Nugter alleen weet wanneer, want ek weet nie.

Die tweede alternatief om die ritme te beheer, is met ‘n kalsiumkanaalblokker. Ek het al gesê as jy stip vir my kyk dan val my bloeddruk die dieptes in. Nou ja, wanneer jy aanhou kyk dan kry ek nét daar ‘n migraine… Sug. Dis baie moeilik vir enige kombuis om kos te maak vir iemand met kosallergieë en mens sou dink hospitale is opgelei daarvoor. Toe nou nie. Ek moes telkens my bord kos terug stuur. Na ek die eerste pilletjie gedrink het word ek mos daai nag wakker en dog my brein peul by my een oog uit. Ek het sooo mooi vir die kombuispersoneel verduidelik… maar toe my dokter die volgende oggend kom word ek meegedeel dis die pilletjie.

Die derde alternatief is die laaste mediese uitweg, die ablasie tegniek. Soos met ‘n angiogram werk hulle deur jou liesslagaar. Om by die probleem area te kom word ‘n gaatjie deur die septum (de deel tussen linker en regter hartkamers) gemaak en dan word die ektra geleidingsweefsel met laser geisoleer sodat die elektriese impulse nie oorgedra kan word nie. Probleem 1 – dis nie altyd suksesvol nie en in baie gevalle kan die probleem vererger en dít kan ek nie bekostig nie aangesien die medikasie wat beskikbaar is nie vir my werk nie. Probleem 2 -my hart is baie klein en die gedeelte waar hulle deur die septum moet beweeg is gevaarlik naby my aorta en die risiko bestaan dat hulle my aorta kan raaksteek en dan is dit net daar tickets met my.

image

Ek en die dokter het saam op die vierde alternatief beskuit. Niks. Ons los alles net soos dit is en ek lewe saam met die onreëlmatige klop. Dis nie op hierdie stadium lewensgevaarlik nie, net baie ongerieflik, en ons sal monitor indien daar agteruitgang is en dan die situasie in heroorweging neem.

Dis so maklik om te sê dat jy so lewe dat jy enige tyd kan doodgaan. Maar as jy nie SELF daarmee gekonfronteer word nie, weet jy nie wat dit is nie. Nie dat ek in lewensgevaar was nie, glad nie. Hierdie ding het egter erg in my kop gaan nesskrop, ek is skielik bewus van my eie mortaliteit. Mens neem jou gesondheid te veel kere as vanselfsprekend. As gesonde mens is ek skielik gekonfronteer met beperkings en dit was vir my emosioneel baie moeilik.

Hier waar ek sit en tik, bokspring my hart. Maar ek weet nou dat ek nie in lewensgevaar is nie, en ek weet dat daar nie nou ‘n ander alternatief is nie. Dis toe nie brilletjies én pilletjies vir my nie…

My kop is weer reg. Dit gaan goed met my.

Categories: Slakgedagtes | Sleutelwoordw: ,,, | 2 Kommentaar

Oor brille en pille…

Ek moes gewéét het dat multifokale brille ‘n onding is! Brille lei na pille, onafwendbare tekens van die ouderdom wat ons bekruip terwyl ons oogklappe-toe-deur-die-lewe probeer gaan…

So moes ek nou onlangs ‘n hartpilletjie begin drink om te kyk of ons die ou pompie in ‘n oordentlike ritme kan dwing. Maar wee o wee… Die pilletjie akkordeer toe nie so goed met my nie.

Ek was maar baie bang vir die angiogram wat moes kom. Baie. Bang vir wat hulle kon sien. Bang vir die onbekende. Bang dat die proppie in my lies uitspring en ek alles uitbloei sonder dat iemand sien.

Ek was so lanklaas in ‘n hospitaal dit voel asof ek in ‘n vreemde land is… My eie taal word skaarser as skaars gepraat, al wat ek hoor is die inheemse taal van die omgewing behalwe wanneer ek direk in Engels aangespreek word. Bekwaam, ja… Ek is net nie so seker van die nagpersoneel nie. Daar is van dokter se instruksies verontagsaam wat nadelig vir my kon wees en dit is nie ‘n goeie beeld van gesondheidsorg nie.

My eerste ete was nogal ‘n beproewing, mens mag mos net jou kop regop bring in die eerste agt ure. En hier kom ‘n bord met varkribbetjie en rys wat swem in soja sous… My leêr besonderhede was duidelik nog nie kombuis toe nie! Die dametjie het mooi verstaan waarom ek nie die kos kon eet nie en het dadelik gevra wat sy dan kan bring. En ‘n paar minute later het ek ‘n bord kos gehad wat ek met my hand en ‘n lepel kon lê en eet, en sojaloos.

Ek het nie omgegee om wakker te wees vir die prosedure nie, maar daai koue in die teater het my laat ruk. My linkerbeen en halwe lyf het hulle darem toegegooi en warm lug ingeblaas wat baie verligting gebring het.

Die teaterpersoneel was medies baie professioneel en het voortdurend met my gepraat en my op my gemak gemaak veral wanneer hulle gewerskaf het sodat ek presies geweet het wat gebeur wanneer. Vol grappe en lag was hulle ook en ek is ongenadiglik gespot oor ek so klein is. Die narkotiseur en kardioloog moes beide aanpassings met hulle toerusting maak, hulle is gewoond aan mense trippel my size… My arme susters het dadelik die skuld vir my grootte gekry, want hulle het sweerlik al my kos gegaps, nie soos die twee dokters wat sommer van die begin af te veel moedersmelk ingekry het nie, het die ronde narkotiseur gespot…

My bloeddruk val mos die dieptes in as jy net te stip vir my kyk en in die herstelkamer moes ek kort-kort hoor: ‘Mrs D, open your eyes’ wanneer die afgrond my wou verswelg terwyl die suster vir twintig minute aaneen direkte drukking toegepas het op die slagaar waarvandaan die dokter gewerk het.

Vir nou is ek nog ‘n gevangene in ‘n 2×2 gordynhuisie, vasgeboei met ‘n naald wat koue drup drup drup my arm in.

Die eerste vier en twintig uur van twee en sewentig is verby waarin ek nie my been mag buig of sit nie.
Gelukkig mag ek self toilet toe stap, ek moet net eers roep sodat hulle seker maak ek val nie om nie… Gelukkig het my bloeddruk darem al vandag 107/70 gehaal…

Ek dank God dat daar geen tekens is van koronêre hartvatsiektes nie. My probleempie is egter nog nie opgelos nie en die nuwe hartpilletjies lyk belowend maar nou is daar weer ander newe-effekte wat aangespreek moet word voor ek kan huistoe gaan.

Brilletjies en pilletjies, ek aanvaar julle maar in my lewe, want sonder julle was my lewenskwaliteit dalk nou baie anders as wat dit was. Viva… ja, viva!

Categories: Sommer maar net | Sleutelwoordw: | 11 Kommentaar

Gedwing om stil te sit

Hierdie jaar hardloop vir my onderste bo. Tyd vir lees en blog is minder as min. Tyd vir handwerk is niks. En al vergryp my beroep homself aan my, is dit nie genoeg nie en voel ek nie in beheer van alles wat gedoen moet wees nie….is my werk nie op datum soos dit moet wees nie.

Nou kom foeter ‘n ander ding ook nog om my verder te ontstig en nog verder agter te laat in my werk.

Ten minste kan ek lees en my nuwe tablet gebruik terwyl ek ‘n paar dae plat op my rug gaan lê… Ek en my nuwe tablet is nog nie sulke groot maatjies nie! Ek druk nog soms verkeerde knoppies en dan gebeur goed soos ‘Unfollow’ blog wat ek nie wou gedoen het nie en dan ‘n paar dae daarna agterkom. Gelukkig is ‘Follow’ nou weer gedoen…

My  tassie is gepak, natuurlik sommer met 3 papier storieboeke in net vir ingeval… al weet ek dan klein bietjie kalmeermiddel in ‘n drip genoeg is om my vir ‘n week lank onder te sit. Ek is te bang my tablet kry voetjies terwyl ek slaap, hy moet maar bietjie wag.

Ek ry sommer self hospitaal toe vir my angiogram, die kinders sal vanaand die kar kom haal. Onafhanklik soos altyd. Ek WEET my mense dra my in hulle hart, hulle hoef nie te sit en verveel terwyl ek in die teater is nie, niks wat met my gebeur kan iemand in elk geval verander nie. Wat God vir my beplan, is in Sy plan, no matter what.

Tot later.

Categories: Familie, Omgee | 8 Kommentaar

Dertig jaar getroud

Einde Januarie was dit ons huweliksherdenking. Ek is nie eintlik iemand wat groot gaan met verjaardae of herdenkings nie. Vir my is elke dag, elke uur, elke minuut kosbaar en spesiaal. Dit is immers net een dag langer as gister, een minuut later as netnou.

Almal dink nie dieselfde as ek nie, en vir ons oudste is dit absoluut ondenkbaar dat haar moeder so kan dink!  Hierdie jaar is eintlik vir ons ‘n groot jaar, ‘n ronde 30 jaar! Sy en haar pa het toe saamgespan en vir ons tweetjies ‘n heerlike verrassingsdag beplan.

Natuurlik sou dit onbetaamlik wees indien ons spesiale dag nie ‘n avontuur ook ingesluit het nie! Avontuur en adrenalien is mos maar deel van die du Preez’tjies se diepste wese.

Ek het al voorheen die Tree Canopy ding gedoen en het dus presies geweet wat om te verwag. Daarom was ek heel gemaklik en het soms gat-kant-bo met die katrolletjie gery! Roelf het ook probeer maar dit nie reggekry nie. Ek was dus baie in my noppies dat daar IETS is wat ek kon doen wat hy nie kon nie…

Dankie my man vir die lekker dag, die lag en samesyn. Dit was baie spesiaal.

Baie dankie vir ons leeftyd saam. Dankie dat jy nog nooit my persoonlikheid doelbewus probeer verander het nie. Dankie dat ek aan jou sy kon groei as mede-verantwoordelike in ons verbintenis in die mens wat ek vandag is. Baie dankie dat jy nie aan my karring wanneer ek in my innerdieptes in verdwyn nie. Dankie vir ons twee pragtige dogters vir wie jy ‘n pa duisend is en ‘n veilige hawe. Dankie dat jy so oulike bederf oupa is vir ons babatjie en vir haar swaaie bou en op die motorfiets al die diere gaan wys. Dankie dat jy my gun om my eie ek te wees, om dinge doen wat na aan my hart lê en altyd aanmoedig vir aanhouer-wen waar ek ‘n tou wil laat los.

Jy is spesiaalste spesiaal. Dankie vir alles. Mag ons pad vorentoe emmers vol geluk en seëninge inhou, dit is vir my ‘n voorreg om my pad saam met jou te stap.

Die kabels is lekker lank en ons het altyd veilig gevoel

Die kabels is lekker lank en ons het altyd veilig gevoel

image

image

image

image

image

Gat-oor-kop al die pad!

image

‘n Mens se agterste hand is jou briek, die voorste hand is net gemaklik op die harnas. Ons het natuurlik nooit gebriek nie! Aan die einde is daar ‘n stopper wat namens jou briek, mens hoef nie bekommerd te wees dat jy nie gaan stop nie. Een vrou was vrek bang en het te veel gebriek en toe so amper rien meter voor die einde gestop en toe moes die gids homself met sy arms tot by haar trek en haar toe gaan
image

Categories: Familie, Omgee, Slakkeding, So doen Slakke dit | 1 Kommentaar

Create a free website or blog at WordPress.com.