Slakkeding

As ek Slakkelak is, is my man seker my Slakkeding? Ek is baie lief vir hom, hy is my beste maatjie, my Skarrebôl

Dertig jaar getroud

Einde Januarie was dit ons huweliksherdenking. Ek is nie eintlik iemand wat groot gaan met verjaardae of herdenkings nie. Vir my is elke dag, elke uur, elke minuut kosbaar en spesiaal. Dit is immers net een dag langer as gister, een minuut later as netnou.

Almal dink nie dieselfde as ek nie, en vir ons oudste is dit absoluut ondenkbaar dat haar moeder so kan dink!  Hierdie jaar is eintlik vir ons ‘n groot jaar, ‘n ronde 30 jaar! Sy en haar pa het toe saamgespan en vir ons tweetjies ‘n heerlike verrassingsdag beplan.

Natuurlik sou dit onbetaamlik wees indien ons spesiale dag nie ‘n avontuur ook ingesluit het nie! Avontuur en adrenalien is mos maar deel van die du Preez’tjies se diepste wese.

Ek het al voorheen die Tree Canopy ding gedoen en het dus presies geweet wat om te verwag. Daarom was ek heel gemaklik en het soms gat-kant-bo met die katrolletjie gery! Roelf het ook probeer maar dit nie reggekry nie. Ek was dus baie in my noppies dat daar IETS is wat ek kon doen wat hy nie kon nie…

Dankie my man vir die lekker dag, die lag en samesyn. Dit was baie spesiaal.

Baie dankie vir ons leeftyd saam. Dankie dat jy nog nooit my persoonlikheid doelbewus probeer verander het nie. Dankie dat ek aan jou sy kon groei as mede-verantwoordelike in ons verbintenis in die mens wat ek vandag is. Baie dankie dat jy nie aan my karring wanneer ek in my innerdieptes in verdwyn nie. Dankie vir ons twee pragtige dogters vir wie jy ‘n pa duisend is en ‘n veilige hawe. Dankie dat jy so oulike bederf oupa is vir ons babatjie en vir haar swaaie bou en op die motorfiets al die diere gaan wys. Dankie dat jy my gun om my eie ek te wees, om dinge doen wat na aan my hart lê en altyd aanmoedig vir aanhouer-wen waar ek ‘n tou wil laat los.

Jy is spesiaalste spesiaal. Dankie vir alles. Mag ons pad vorentoe emmers vol geluk en seëninge inhou, dit is vir my ‘n voorreg om my pad saam met jou te stap.

Die kabels is lekker lank en ons het altyd veilig gevoel

Die kabels is lekker lank en ons het altyd veilig gevoel

image

image

image

image

image

Gat-oor-kop al die pad!

image

‘n Mens se agterste hand is jou briek, die voorste hand is net gemaklik op die harnas. Ons het natuurlik nooit gebriek nie! Aan die einde is daar ‘n stopper wat namens jou briek, mens hoef nie bekommerd te wees dat jy nie gaan stop nie. Een vrou was vrek bang en het te veel gebriek en toe so amper rien meter voor die einde gestop en toe moes die gids homself met sy arms tot by haar trek en haar toe gaan
image

Categories: Familie, Omgee, Slakkeding, So doen Slakke dit | 1 Kommentaar

Plaasliefde

My man bring nooit vir my blomme nie. En ek kla nie daaroor nie, want hy plavei die pad na my hart met vere en ander dingetjies uit die veld.

Ons het ‘n Gevlekte Ooruil wat elke aand op die skoorsteen sit en ‘hoe’, met vere so sag soos satyn om my siel te kom streel.

Was dit nie vir die honde se blaf en ‘n skerp pen wat verloor word in die haas om weg te kom nie, sou mens nie eers weet van die ystervarke wat suutjies die kombuisafval kom verwyder nie.

Dankie vir my presentjies. Ek dink aan jou wanneer ek dit sien en jy vêr weg is van my.

Categories: Plaaslewe, Slakkeding, So doen Slakke dit | Lewer kommentaar

‘n Spesiale Leatherman

In vervloeë jare het alle mans ‘n knipmes rondgedra in hulle broeksakke; vlymskerp en die lem al bietjie hol gewerk van al die slyp; waarskynlik ‘n Joseph Rodgers. My pa kon ‘n lemoen so netjies in ‘n ringetjie skil met syne. Later jare het mens Swiss Army messie begin sien en deesdae is Leathermans die in-ding om te hê.

My man het spesiaal vir hom ene in Amerika gekoop toe ons jare gelede sulke reise kon bekostig.  Duur is hulle wel, ja, maar die voordeel is dit kwaliteit is en dat hulle regtig hulle waarborg gestand doen indien jou toestel iets oorkom. Roelf se mes en gereedskappies word GEBRUIK en hy het al meer as een keer van die waarborg gebruik gemaak. Na een sessie het hulle ‘n briefie bygesit en gevra hy moet asseblief nie sy mes so mishandel nie. ‘n Ander keer is die koeriertrok gekaap waarin die mes vervoer is wat weereens ingestuur is vir en het hulle die mes heeltemal vervang, en dus het hy nie meer regtig die oorspronklike een gehad nie.

Daardie Leatherman het albei brande oorleef.

Roelf woon in Pretoria in die week en kom net naweke huistoe. Die huis het voorheen aan ‘n tandarts behoort. Ons vriende het die huis omskep in kantore vir hulle besigheid en hy bly in die ou spreekkamer gedeelte. Verlede Sondagnag het hy wakkergeskrik en daar was vier mans in die kamer wat hom toe oorval het. Hulle het hom met ‘n draadhanger aan die bed vasgebind en geterroriseer vir wapens, geld en die sleutels van ons vriende se motors.

Die vreksels is weg met sy selfoon, skootrekenaar, kontant uit sy beursie (hulle het nie belang gestel in die kaarte nie), al sy klere, ons kar en ons vriende se rekenaars en kantoortoerusting wat hulle kon laai. Dank die Here hulle het hom nie doodgemaak nie, net sy kneukels is gekneus waar hy een geslaan het en sy gewrigte van die draad.

Na hulle weg is het hy homself losgewikkel. Sy jean en kortmouhemp wat hy aangehad het en langs die bed gelê het, het hulle gelos en hy kon  dit darem oor sy slaapklere aantrek. Al sy warmgoed was weg, nie eers ‘n baadjie oor nie.  Hy het na ons vriende se huis gestap in die yskoue nag ‘n paar kilometer verder, net om te vind dat hulle hond regtig ‘n goeie waghond is. Ou Obelix, ‘n massiewe Boerboel, wou hom nie toelaat in die erf nie. Oppad terug kon hy darem ‘n sekuriteitsvoertuig voorkeer wat op patrollie was en toe kon hulle ons vriende, die polisie en Netstar bel om ons kar op te spoor.

Dié is in Alexandria, Johannesburg, opgespoor. Netstar was baie flink met die opsporing. Die vreksels het al die panele in die binnekant gebreek om die opsporingstoestel te probeer vind. Die dag daarna toe Roelf moes begin reël vir die uitkenning, het die polisie nie geweet waar die kar is nie. Netstar het hom aan die polisie se toutrok oorhandig en hulle het hom gaan stoor. Eers op die tweede dag kon die polisie vir Roelf die kar se staanplek verskaf. Daar is ander skade ook en ons wag nog dat die versekering hulle assessering doen om die totale omvang van die skade te bepaal. Groot skade is die feit dat die outomatiese kar gesleep is terwyl dit in Parkeer was, en ons hoop maar dat hulle die kar sal vervang eerder as om te probeer regmaak.

Maar kan jy glo… die vreksels het sy Leatherman laat val.

Categories: Familie, Omgee, Slakkeding | 3 Kommentaar

Klip-klip

Klip-klip

is ‘n klop-klop.

Klip klop aan my hart…

Hou my – nee, grýp! my binne vas.

Sommer ‘n gediggie wat ek vir Roelf geskryf het jare gelede, wat ek nog altyd uit my kop uit ken. Dit was op ‘n klein stukkie papier geskryf  in ‘n blikkie op my spieëlkas van doerdie tyd af. Ons was kort getroud en met vakansie by Ramsgate. Hy het gou geleer dat die pad na my hart blommetjies groei as hy vir my mooi goedjies optel en bring.

Hy het vir my ‘n besondere golf-en-sandgeskuurde klippie gegee wat vir ses-en-twintig jaar altyd naby my was. Wit-romige kleur met ‘n tekstuur wat my laat dink het aan ‘n stukkie gepoleerde versteende hout, wat ek nog nooit êrens anders gesien het nie. Amper reghoekig in vorm, met twee gaatjies waar sandkorreltjies ronde ogies in geskuur het oor ‘n baie lang tyd. In my laboratoriumjas se sak. Bo-op my lessenaar. In my wegsteekplekkies saam met ander kosbaarhede. Afhangend van my gemoedstoestand dáár vir voel of kyk.

My klippie was daar vir troos in seer tye, sommer net vir kyk in bly tye. Was.

My klippie het perfek in my hand gekoester. Het.

HET!

Ek het vir ‘n week lank elke dag met ‘n sif gesit en soek. Geduldig. Wenend. Stukkend. Gedink dis iets wat die hellevuur sou oorleef.

Nou, na al die jare, wil ek my gediggie voltooi.

Klip-klip

was ‘n klop-klop.

Klip is nou net in my hart.

Categories: Gedigte, Slakkeding | 3 Kommentaar

Create a free website or blog at WordPress.com.