Plaaslewe

Gebeurlikhede en ervarings op ons plaas.

Kersfees 2017

Kersfees was nog altyd familietyd. Oor die jare het die familie waarmee die dag spandeer is egter verander, soos wat die dinamiek van die familie verander het.

My eerste herinneringe is dat ons die dag saam met my pa se twee broers en ons ouma en oupa spandeer het. Ek kan nie regtig die kos onthou nie, ek was te klein, net dat ons mag koekies geëet het soveel as wat ons wou. Kleinkoekies, ystervarkies, hertzoggies en handtertjies, dis wat ek onthou as versnappering. Poeding was spanspek en dan waatlemoenne wat koud gehou is onder nat handdoeke. Turksvye en druiwe. My pa het gewoonlik die waatlemoensnywerk gedoen en dis dan in lang skywe gesny, met die skyf wat voor die lem uitkraak van rypheid om die hemelse rooi te ontbloot. Ons moes eers elkeen ‘n skyf eet voor die kroon gesny is, en kinders het laaste gekry. Oupa en Ouma eerste. Geen geskenke vir enige iemand nie, net Oupa en Ouma wat by ons gebly het, het by die een gesin ‘n boks vrugte Dainty’s gekry en by die ander gesin ‘n boksie gemengde Bakers koekies.

Later toe Oupa en Ouma oorlede is en my ouer susters getroud is, het ons familie ons eie dag begin vier. Ons oudste twee sussies was met broers getroud en die tradisie is begin van een jaar by ons en volgende jaar by die skoonouers.  Soos wat ons getroud het, het ons ander maar ingeval by die tweejaarsiklus. 

Dit was wonderlike tye. Ons het jukskei gespeel, tafeltennis en pluimbal. Ons is so groot familie, ons kon behoorlik spanne maak vir alles. Die kinders het geleentheid gekry vir alles saam met die grootmense en dan ook nog beurte gemaak om die kaskar teen die afrit af te jaag. Dit het ons goed uitgehonger vir al my liewe Ma se lekker koekies wat vir altyd en altyd simboliek sal wees van Kersfees. Die vrugte was nou uitgebrei na mangoes, vars uit my ma se vrugteboord. Kos was gewoonlik koue vleise en slaaie.

Wanneer ons by Ouma Tilla was, was skaapboud en gebakte aartappels die hoogtepunt. Tiekiedadelpoeding met vla. Lietsjies en mangoes eie aan die Laeveld.

Toe my ouers dorp toe getrek het, was dit die einde van daardie era. Meer van ons was nou getroud met kinders en ons wat swembaddens en groot leefareas gehad het, het begin beurte maak om die familie oor te nooi. Geskenke, tuisgemaakte goedjies hoofsaaklik, is eers uitgedeel nadat ons Kersliedjies en toepaslike Psalms gesing het. Kersbome en Kersvader was nie deel van die groot familievier in nie.

Persoonlike gesinsgeskenke het elkeen tuis gedoen. Ons kinders kon vir Kersvader ‘n briefie skryf. Ek het ander klein geskenke onder hulle kersboom gesit maar Kersvader het in die nag hulle groot geskenke afgelewer. 

Soos wat die jare gestap het, moes die kostafels se pote versterkings kry… Versnapperings was steeds Ouma Anne se gebak, maar winkeltjippies met doopsouse en soutkoekies met mosseltjies het begin bykom.  Terte en poedings al hoe rojaler. Speel al hoe minder weens ‘n gebrek aan ruimte…

Toe ons plaas toe getrek het kon ons nie meer elke keer gaan nie. Die eerste keer het ek seker vir drie dae gehuil daaroor. Ons gesin het ons eie dag begin spandeer en soms kon ons Pretoria toe.

Hierdie jaar is die eerste jaar wat ek nie Hertzoggies gebak het nie. Ek sal volgende week, ons het dit gemis vandag.

Nou het ons al ons eie kleinkinders vir wie ons lekker herinneringe probeer skep. Hulle het hulle briefies geskryf. Vyfjarige Zellie wou hakskoene hê en driejarige Roelof se grootste wens was ‘n helikopter Gisteraand is hulle boompie by ons staangemaak met ‘n glas melk en koekies vir Kersvader. Hakskoene is ‘n relatiewe begrip en Zellie is dood tevrede met haar pienk glitter jellybabies en Roelof met sy polisie helikopter waarvan die propeller kan draai wanneer mens ‘n toutjies trek.

Hulle hoef nie kos te geëet het nie, ek het spesiaal vir hulle Jellie en vla gemaak waarvoor hulle lief is. Hulle het geswem en geswem en weer geswem en op Kersvader se fiets wat hulle moet deel gery en dit was lekker om hulle so gelukkig te sien.

Ons het heerlik geëet en gaan nog ‘n paar dae smul aan dit wat oorgebly het. Want dit is Kersfees en ons mag. En ons het ouma Tilla se gebakte skaapboud, boontjies en patats gehad en koue slaaie en heerlike besssiepoeding. Malvapoeding net omdat Annerine dit wou hê.

My hele dag was net een groot seëning met my kinders in my huis en my Ma met wie ek vroegoggend  kon praat en ek dank God daarvoor.

Plaas is natuurlik nie plaas sonder een of ander dier wat aandag nodig het nie. Al die troeteldiere was heeltyd om ons, net Azlan Gemmerkat nie. Laatmiddag het hy huistoe gekom met ‘n oog wat bygekom is deur ‘n Mosambiekse spoegkobra. Gelukkig kon dr. Marina sy ogies beter behandel as wat ons kon doen.

Ons het ‘n lieflike sonskyn dag gehad en dit was lekker om laatmiddag te stap om boontjies uit ons groentetuin tussen die makadamiaboompies te gaan pluk. Dit bly ‘n seëning om te kan opkyk en God se skepping te sien.

Vir my was dit ‘n swaar dag ten spyte van al die lekker eet en speel. Dis soort van die einde van ‘n era. Weer. Maar swaarder as enige vorige era wat verby is. Môre oor twee weke vlieg Marina Australië toe en ek weet nie of ons volgende jaar as gesin bymekaar sal kan wees nie. Natuurlik sal ons weer, dalk net nie al volgende jaar nie.

Advertisements
Categories: Familie, Omgee, Plaaslewe | 5 Kommentaar

‘n Dag saam met Kobie

Vanoggend het my kleinkinders my kom wakker kielie. ‘Slaap jy nog Ouma? Jy moet opstaan. Ons kom bietjie by jou bly. Jy moet vir ons kom pap maak.’ Dis nou met een wat my voete kielie  en die ander een wat my ooglede ooprek om te kyk of ek wakker is.

Mamma het vir Oupa gaan help krane oopdraai by ons nuwe makadamiaboompies, sy werker is al met verlof en iemand moet na die kleintjies kyk.

Nou ja, toe maak Ouma maar pap en maak solank kleinkoekiedeeg sodat dit kon rus tot later. Krane oopdraai vat darem nie te lank nie, toe kon Ouma werkkamer toe om ‘n sonvanger en lanternpanele te gaan skoonmaak, patina opsit en toe poets met Brasso. (Gaan LIKE my Facebookblad @Kobiescrafts dan kan jy sien wat ek maak)

Ek was net besig om my hande te was toe my dogter se vriendin kom met haar twee kleutertjies om saam te kom koekies bak. Vier klein koekiebakkers is nogal ‘n handvol! Die vreugde op daai gesiggies maak dit meer as die moeite werd. Die kleinste twee seuntjies ( wat kompeteer wie is die besigste en rofste ) was gou verveeld en het buite gaan speel. Ouma het maar naderhand gesê sy sal klaar bak want die mammas moes kort-kort buite toe om te gaan nerwe red. 

Die aakligste van bak is die skoonmaak agterna, maar die vol blikke bly lekker! Teen half drie het ek besef ek het nog nie geëet nie en het toe sommer oond braaibroodjies gemaak toe Oupa ook n draai by die huis maak.

Toe ons die makadamiaboompies geplant het, het ek by drie rye boontjies ingedruk. Dit was ‘n goeie idee, ek oes nou elke tweede dag ‘n goeie pluksel bone. Vandag was plukdag en ek moes maar stap. Die ystervarke het laasnag my waatlemoene, makatane en bone ontdek. Hulle het van die plante stomp afgevreet! Waatlemoene so 20cm lank is halfpad opgevreet en ‘n paar groot makatane het happe weg.

Toe is ek weer werkskamer toe om te gaan opruim en bails op ‘n paar pendants te plak wat ek deur die loop van die week gemaak het.  (@Kobiescrafts onthou…)

Teen daai tyd het die wurms in my maag al geroep vir kos en na aandete het ek besluit genoeg is nou genoeg en op die bank kom lê en muf.

Môre se dag is klaar beplan met huis skoonmaak, was en stryk, tee drink saam met ‘n vriendin en ‘n lekker laang boogskietoefening  (terwyl jy nou LIKE, gaan LIKE asseblief sommer my boogskiet blad @kobiedupreezarcher ook 😎)

Vandag was die langste dag van die jaar en ek het hom benut. Het jy?

Categories: Plaaslewe, So doen Slakke dit | Sleutelwoordw: | Lewer kommentaar

Boesman

Ai ou Boesie. Waar begin ek om jou storie te vertel? Hoe verwoord ek hierdie diep hartseer wat ek oor jou voel? Seker maar by die begin, né!

IMG_2677

Boesman Staffie du Preez

Ons het nie gevra om jou te kry nie. Buurman Brian het op ‘n dag aangekom met die pragtigste baba staffiebrakkie en gevra of ons jou wil hê, hy wil jou graag vir Marina gee. Hy het jou as geskenk gekry maar wou nie regtig nog ‘n hond hê nie en kon nie nee sê vir sy vriend wat dit goed bedoel het nie. Ons almal was onmiddellik verlief!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wie kan nou NIE verlief raak op so ou gesiggie nie?

Dit was die ideale tyd vir ‘n nuwe hond. Ons swart Sokkies Staffie was oud en kruppel en moes vervang word. Hy het groot geword op ‘n lekker groot stadserf maar kon nie regtig die aanpassing maak as plaashond soos T-Rex Langbeen Jackie nie. Hy het hier op die plaas hondesiekte oorleef maar dit het hom erg geknou. Sy heupe het ook osteo artritis gehad en hy het swaar begin loop. Sy instink om ons teen gediertes soos wildebeeste en sebras te beskerm het hom egter nuwe energie gegee… Ongelukkig was sy aanvanklike aanloop dan nie genoeg om onder hulle hoewe uit te bly nie en het hy erg deurgeloop.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ons het bitter min digitale fotos van Sokkies. Alles was harde kopiee wat in die brand omgekom het.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Boesman en T-Rex het nie einde gehad wanneer hulle begin speel het nie.

Op verskillende stadiums van Boesie se lewe was hy elkeen van ons se hond. Eerste was hy Marina se hond, want hy is vir haar gegee.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Lekker bederf saam met sy maatjie

Natuurlik het sy hom lekker bederf en baie met hom gespeel maar omdat sy in die skool was en tot laat gimnasitiek gedoen het, het Boesie vir Roelf as syne aanvaar. Saam met Roelf en ‘n werker was hy elke dag in die veld en dit was ‘n plesier om hom te sien skoenlappers bekruip wat hy dan uitgelate in die lug bespring het. Een dag het ek uit my maag vir hom gelag toe hy ‘n skoenlapper bekruip en daar skielik ‘n sprinkaan opvlieg… hy het hom boeglam geskrik en was skoon skaam daaroor.

Hy het van kleins af saam met Roelf en T-Rex op die kwadfiets gery en dit verskriklik geniet. Soms wanneer ons net uitgegaan het buite toe, het hy op die fiets gaan sit en wag. Sy lip het omtrent gesleep wanneer fietsry nie ons rede was vir buite wees nie en soms het hy sommer op die fiets gaan lê en dan volstrek geweier om af te klim.

IMG_4235

Die koning van die plaas… hy het net ‘n kroon en ‘n septer gekort…

Boesman se grootste, grootste vreugde was om agter ‘n bal aan te handloop. Toe T-Rex nog gelewe het, kon ons nie tennisballe gooi nie. Hy het die balle onderskep en in ‘n halfuur verlos van hul haredos en dan stukkend gebyt. Sy naam was nie verniet T-Rex nie! Ons het ‘n paar rooi laboratoriumproppe gehad wat bestand was teen sy tande en dit het lekker gehop as jy kon regkry om dit op die ronding te laat val. Een van Boesie se ander troetelname was gevolglik Ou Proppie… Hy het sy prop nie onder sy oë laat uitgaan nie en wanneer hy gerus of geslaap het, was sy prop langs sy kop. Teenaan sy bek. Erger as ‘n kind met ‘n dummy…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Boesman Proppie du Preez. Ek het nog nooit ‘n hond met soveel emosies gesien soos my ou Boesie nie. Hierdie droefgeestigheid was oor ek nie sy prop vir hom wou gooi nie.

Toe mense betaal het om hier te kamp moes ons soms sy prop wegsteek, want Boesman het eenvoudig nie opgehou om sy prop te bring nie. En elkeen wil gooi. Sy voete het naderhand onder gebloei soos hy sy kussinkies deurskuur om te briek, maar bring het hy sy bal gebring. En as een persoon nie wil nie, dan gaan hy na die volgende een. Hy het die kampers baie geniet en hulle vir hom. Een het hom tot in sy slaapsak ingenooi op ‘n koue wintersnag. Na T-Rex se dood kon ek vir Boesman tennisballe gekoop. Nie Crazystore specials nie, hulle het binne twee dae middeldeur gebars soos Boesie hap, propperse tennisballe by Sportsmans Warehouse. Hy het hulle nooit opgespeel nie, hulle het net agterweë gebly in die veld.

Wanneer ons veld toe was, het Boesie sy prop of bal saamgedra. Partykeer wanneer hy dan uitasem geraak het, het hy die bal onder ‘n bos gelos en wanneer ons weer daar verby loop, dit gaan haal. Soms het hy bietjie vergeet waar hy dit gelos het, en dan het ons maande daarna weer die bal gekry. Ongelukkig het hy klippe ook gesien as balle en het hy het sy tande stomp gekou. Hy was stout met die klippe en het hulle in sy beddegoed weggesteek vir ons.

Boesman was erg lief vir water maar was glad nie ‘n goeie swemmer nie. Intendeel, hy kon amper glad nie swem nie. Na ‘n stappie in die veld het hy die waterbak gebruik om in af te koel, of op die swembadtrappies se vlak watertjies gaan lawe.

Boesman swem

Het jy gesê Boesman? Dis MENEER Boesman vir jou, dankie!

Ons het hom in die swembad probeer waterveilig maak, maar dit was nie baie doeltreffend nie. Hy was egter glad nie bang nie en ons moes hom ‘n paar keer uit die dam gaan red as hy agter iets aangehol het en die water skielik dieper was as wat hy verwag het en hy moes swem. Hy kon vir ‘n klein entjie swem maar het dan paniekerig geraak. As mens ‘n klip in die water gegooi het, het hy sy kop onder die water gedruk en gesoek tot hy hom kry. Wafferse duikboot gewees, die Boesie van ons, en dit net sodat ons weer die klip kan gooi, en hy hom weer kan gaan haal.

Boesie kop in water

Sy stert het net NOOIT ophou swaai wanneer hy besig was op sy klip te soek nie…

IMG_0059

Boesman Submarine du Preez, op soek na sy klip onder die water

Een dag het ek en Roelf gaan stap en vir hom ‘n stok in die water gegooi, taamlik vêr en waar hy ‘n entjie moes swem. Hy het volspoed ingestorm en was oppad uit toe ons iets sien wat baie, baie vinnig op hom afswem. Die water het sommer ‘n groot V gevorm… Ek was yskoud geskrik. Ons het geskree en geroep en Boesie wat dit vir ‘n slag reggekry het om te swem, doen dit soos ‘n koning, stok in die bek… totaal onbewus van die gevaar waarin hy verkeer… Roelf het afgehardloop teen die wal en ek het paniekbevange aanhou roep. ‘n Paar meter voor die krokkodil by hom was het sy voete grond geraak en het hy bewus geraak van my paniek. Ons bure boer met krokkodille en soms loop hulle bietjie weg… Dit was nie ‘n grote nie, maar groot genoeg dat hy vir Boesie sou kon beseer. Ek het nooit, ooit weer vir hom ‘n stok of ‘n klip in die dam gegooi nie. As klein krokkodilletjies kan wegloop, kan grotes ook.

T-Rex was ‘n opperste slangvanger en terwyl hy gelewe het, het Boesman nie ‘n beurt gekry nie. Toe T-Rex dood is, het ons vir Chokki gekry. Sy was ‘n regte basterbrak, maar geliefd. Sy en Boesman het mekaar opgespeel. Chokki het egter ontaard in ‘n rondloper en die klein Delilla het vir Boesman saamgevat op haar ekskapades na die bure se plaas. Êrens op haar roete was daar verseker ‘n spoegkobra wat hulle elke dag gaan tart, maar nie doodgemaak het nie. Boesie het naderhand sere onder sy oë ontwikkel van al die gif. Ons het die moeilike besluit geneem dat Chokki ‘n ander huis moet kry. Om vir Boesman gesond te kry het ons vir Chokki onder ‘n koelteboom vasgemaak vir ‘n paar dae. Dit was hartverskeurend om te doen. Meer hartverskeurend was Boesie wat langs haar gaan lê het en nie ‘n voet van haar sy versit het nie. En dan het hy gelê en haar gesiggie gelek. Niemand moet ooit vir my vertel diere het nie emosie nie. Ek het soveel keer rou emosie op Boesman se gesig gesien, en hierdie was een van daardie kere. Annerine en Christo het vir Chokki kom haal en so het sy in die familie gebly.

Toe kry ons vir Rusty en ons leer ‘n sy van Boesie wat ons nie geken het nie. Van dag een af het hy niks van Rusty gehou nie. Na hy hom die derde keer gegryp het, het Rusty ‘n nuwe huis gekry vir sy eie veiligheid. Waarom hy so renons in die hondjie gehad het, weet ek nie. Dit was nie omdat hy ‘n reuntjie was nie, want Rusty se opvolger was Toffie, en hy en Boesie was dik tjomme. Ou Toffie was ‘n pragtige hond met die oulikste frons op sy voorkop.

Teen díé tyd was Boesman nie meer Roelf se hond nie, maar myne. Roelf moes ter wille van ons finansiële oorlewing werk aanvaar vêr weg en was net naweke tuis. Na Marina ook uit die huis is het ek net die honde en Oreo Swartkat gehad as geselskap. Ons het baie, baie middae saam in die veld spandeer, Oreo inkluis.

Toe gebeur die brand, een bliksemstraal wat ons lewe onherroepelik verander het. Almal van ons. Toffie het sy lewe in die brand verloor, ‘n aaklige, aaklige gesig. Die trauma van vuur en donderweer het in Boesman nes geskop. Wanneer die weer net bietjie daarna gebrom het, het Boesie by my kom skuiling soek.

Honde is soos mense, hulle moet ook maar iemand hê. Pippie het in ons harte kom kruip en sy en Boesman was maatjies tot op sy einde. Hulle tweetjies saam het ‘n baie spesiale plek in my hart. Ons het baie, baie ure saam spandeer in die veld. Ek het in die chalet op die plaas gebly terwyl ons nuwe huis in aanbou was. Saans het ek gestudeer en na skool het ek Lantana uitgeroei, ‘n taak wat ek begin aanpak het nog voor die huis gebrand het. Die twee honde was maar altyd aan my sy. Ek met die spuitkan op my rug, en hulle wat rus van koelteboom tot koelteboom soos ek loop. Vir meer as ‘n jaar was dit my roetine, tot ‘n tweede donderslag ons verder teen die grond kom vasdruk het.

Die chalet wat gebrand het was in ‘n mate vir my meer traumaties as die huis. Miskien omdat ek daarop afgekom het. Miskien omdat mens dink goed gebeur nie vir ‘n tweede keer nie. Miskien sommer net.

Toe ek uit my kar geklim het, was Pippie dadelik by my. Haar stertjie kon nie vining genoeg waai nie en sy het letterlik in my arms gespring, oordadig dankbaar dat ek daar was. Boesman het op die enigste kolletjie gras wat nie gebrand het nie bly lê. ‘n Eilandjie bruin in ‘n stink, swart see. Omdat hy nie opgestaan het nie, het ek gedink hy het dalk seer gekry. Toe ek nader stap en my hand uitsteek na hom, het hy vir my geknor. My Boesie se gesig was vertrek met ‘n vreemde, vreemde uitdrukking en hy het sy tande vir my gewys. My hart wou in duisend stukke breek… Ek het in my kar gaan klim. Die histerie in my het ontplof en ek kon nie koherent praat toe ek vir Roelf bel nie. My huis was weg. Weer. En my hond knor vir my.

Toe ek kalmer was het ek weer uitgeklim. Boesie het nie meer geknor nie, hy het my toegelaat om hom te ondersoek en vas te hou, maar geweier om van daardie stukkie gras af te klim. En ek het hom gelos want ek het verstaan dat dit sy manier was om sy huis te probeer beskerm. Hy het daar gaan lê vir ‘n paar dae, elke keer wat ons onder toe was. Tot ons die gras weggevat het. 

IMG_5281

Waarom daardie stukkie van die grasdak nie gebrand het nie, weet ek nie.

Ek, Pietkat en Boesman het saam die eerste brand oorkom en saam met Pippie het ons die tweede trauma ook deurwerk. Ons was ‘n span. Ek sê nie dat dit erger vir my was, of is, as wat dit is vir een van my ander gesinslede nie. Maar hulle het weggery, en ek moes die realiteit van daardie verwoesting elke dag alleen in die oë staar. Elkeen van ons ervaar en verwerk dit op ons eie manier vanuit ons eie perspektief. My perspektief was ek en my honde en my kat.

Ek sal nooit, ooit ‘n nartjie kan eet sonder om na my Boesie te verlang nie. Hy was baie lief vir vrugte en waatlemoen en nartjies was sy gunsteling. Hy het goeie maniere gehad met kos, maar een ding wat hy uit my hand sou gryp, was ‘n naartjieskyfie. My broer het my herinner aan lietjies ook en toe onthou ek die pekanneute ook waaroor hy so stout was. Hannes vertel hoe hy jou kon aanstaar totdat jy vir hom ook ‘n  lietsjie afskil en dan mooitjies die pit uitspoeg. Wanneer die rooi-ivoorbessies ryp was, het ek, Boesie en Pippie kompetisie gehou om te sien wie kry die beste bessies. Hulle het altyd gewen, hulle ogies was te naby aan die grond en Boesie het soos ‘n varkie gesnork in sy soektog. Hierdie jaar sal dit net ek en Pipstert wees…Ek dink ek gaan bietjie huil…

IMG-20130105-00054

Varkies op soek na rooi-ivoorbessies tussen die gras en bossies. Lekker man… lekker!

Boesie was soos enige hond lief vir bene kou. Ongelukkig was sy kake so sterk dat hy nie net die kraakbeen afgekou het nie, maar die bene gekou en gesluk het. Een keer het hy te veel bene geëet en al die kalsium het in sy dermkanaal gekompakteer en hom verstop. Dit was so erg dat hy opgeneem moes word. Na meer as een enema sonder sukses het die arme veearts die goed uitgegrou. Arme Boesie. Hy was so ongemaklik, hy het dit maar toegelaat. Arme veearts…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hou ek van bene? Ek LOVE bene… sommer van ek ‘n klein brakkie was. Boesman Zebra-Beenvreter du Preez

Al ons honde het ‘n slang-blaf. Wanneer hulle op ‘n sekere manier blaf kan jy maar ‘n hardloop. Na T-Rex Slangvanger se afsterwe was die mantel op ou Boesie se skouers. Soos T-Rex het hy die slange agter die nek gegryp het, dan was dit twee keer se ruk en die arme slang was in drie stukke. Hy kon dit net nooit regkry om nie gespoeg te raak in die proses nie. Wanneer ons uitgegaan het vir Boesie se slang-blaf, sou hy eers die slang gryp wanneer ons daar was. Asof hy ons wou beskerm. Buiten een groen gespikkelde bosslang was al sy slagoffers Mosambiekse spoegkobras. Seker so twee jaar terug hoor ek Boesie blaf sy slang-blaf reg by die voorstoep. Ek hol toe om… ‘n Monster mamba van tussen drie en drie en ‘n half meter lê met haar gesig reg op Boesman se gesigvlak. En hy is beserk en sy kriewel haar lyf maar haar kop sekuur en doodstil op Boesie gerig. Ek was naar van skrik en het geweet as ek of Boesie één verkeerde beweging maak is hy bokveld toe. En dalk ek ook, sou ek nader gaan. Ek het hom geroep en geskree soos nooit tevore nie… Toe hy sy aandag vir ‘n split sekond op my rig het die slang afgesak en BAIE vinng begin wegseil. Ek het hom aanhou roep om na my toe te kom en uit die hoek van my oog die monstermamma dopgehou om seker te wees ons is buite gevaar. Ek word nie sommer bang nie, maar daardie dag was ek bang. Twee dinge van daardie dag sal my altyd bybly… Boesman het nie die slang gegryp nie. Hy het op een of ander manier geweet dit is nie die dag vir aanval nie. Die ander een is dat die slang nie na Boesman gepik het nie. Sy het nie haar oë van hom weggevat terwyl hy sovir haar geblaf het nie, maar sy het hom nie gebyt nie. Dit was nie die dag van doodgaan vir een van hulle nie. Ook nie vir my nie. En die potensiaal was daar vir al drie van ons.

Boesman het groot geword met ons wat boogskiet. Hy was nog altyd my getrouste oefenmaat. Toe hy jonger was het hy saamgestap wanneer ons gaan pyle trek en wanneer ons weer begin skiet, kon jy net sê “agter”, dan het hy agter ons inbeweeg om nie gevaar te loop om voor ‘n pyl in te loop nie. Later toe die ouderdom hom nou begin inhaal het, het hy net by my gelê, vandat ek begin skiet totdat ek klaar was. Tot op die einde.

20170109_162816[1]

Wanneer ek oefen, kom al die diere om my te ondersteun. Boesie het altyd gebly tot die bittereinde. Wanneer die deur oopmaak met my boog in die hand, het hy gaan wag vir my

Die donderweer trauma het nooit weer vir Boesie gelos nie. Elke reënseisoen het dit net erger en erger geword. Sy kop het die laaste tyd heeltemal uitgehaak wanneer die weer begin brom het. Hy het eenkeer by my studeerkamer se venster wat oopgestaan het ingekom net na ons die nuwe huis gebou het. Van toe af het hy met die geringste brom of drie druppels reën daarheen gegaan en met alles waartoe hy instaat is daar probeer inkom. Al was die venster toe. Al was hy in die beskutting van die garage. Ek het menige keer in gietende reën uitgegaan en hom soos ‘n baba daar gaan wegdra sodat hy homself nie kan beseer nie en sodat hy voor my bed kon slaap.

Boesie was twaalf jaar oud hierdie jaar, en ouderdom is maar ‘n nare, nare ding. Hy was nou al vir ‘n geruime tyd op kortisoon vir sy seer heupe, hy het begin velkankers kry en was stokdoof. Sy lewenskwaliteit was nog so dat ons hom kon behandel, en nie uitsit nie.

Ongelukkig is ‘n mens nie altyd by die huis wanneer dit begin reën nie. Vroeër die jaar het ek een dag by die huis gekom na ‘n reënbui terwyl ek by die werk was. Boesie was in die huis en ek het gedink Emelina het hom ingelaat. Sy het nie… Toe dit ‘n volgende keer reën het ek hom gevang terwyl hy by die kombuisvenster tussen die diefwering probeer inwriemel. En dit regkry voor ek die deur kon oopmaak. Hy het basies ingeval en die impak was reg op sy elmboog. Sy oë was dof van pyn en verder het hy nie ‘n geluid gemaak nie. Ek het hom dadelik veearts toe geneem vir plate. Dit het gewys dat die elmboog gekraak is, dat hy erg osteo-artritis het en dat sy beendigthed baie laag is. Na ‘n paar dae se pynbehandeling was hy weer sy ou self.

Die laaste paar maande het hy die gesinsirkel voltooi deur Annerine se hond te word. Daar is hy lekker bederf met die kinders se oorskietkossies en het hy in die huis geslaap. Ek het maar sy blikke sagte kos afgestuur soontoe, want die ou man se tande was stomp-af van al die klippe kou.

Ons wou so graag ‘n kind van Boesie hê en kon nooit iemand kry wat ‘n teefhond het wat bereid was dat hy haar dek nie. Toe kry ons maar vir Zena. Sy was een keer op hitte en dit het gelyk asof sy dragtig is, maar dit was toe ‘n skynswangerskap. Boesie was seker klaar steriel. Dis ook maar al wat hy in haar belang gestel het. Sy wil nog speel en Boesie nie. Sy het hom vreeslik geirriteer as sy so hap-hap en njaf aan hom om sy aandag te probeer kry. Dan het hy so skril blaffie vir haar gegee en sy gesig het gesê ‘Ag los my tog net uit jou simpel ding!’.

Ek sukkel om die laaste stuk geskryf te kry. Ek begin, en dan vee ek uit. Dan probeer ek weer, maar dan huil ek. Want dit is erger as swaar vir my. Dit wat gebeur het, breek my hart…

‘n Paar weke gelede is ons genooi vir ‘n potjie by vriende. Roelf was reeds daar en ek en Annerine sou later kom. Wanneer ons die huis se deur oopmaak probeer al wat ‘n hond is hulle luck. Pippie wil só graag ‘n huishondjie wees. Boesie val gewoonlik op die vloer neer met ‘n sug en verseg om op te staan. Zena weer, wil sommer net deurhol en kyk of daar nie iets is wat sy kan gryp om af te sluk voor iemand haar sien nie. Ons het hulle uitgejaag en Zena het vir Boesie geterg, hy het genjaf en hulle is uit.

En toe gebeur dit. Drie tree na ek begin ry het. Boesie moes in daai oomblik gaan lê het en nie besef het ek ry nie. As sy gesig weggedraai was kon hy nie weet nie, want hy kon nie hoor nie. Sy oë was dof en verwilderd van pyn. Ek wat gewoonlik kalm kan bly in ‘n noodsituasie, was nie. Ekself was verwilderd van skok. Annerine het oorgeneem. My probeer kalmeer. Vir Boesie pynpille fyngemaak en laat oplek. Dit was naweek en Marina het nie selfoonopvangs gehad nie.

Toe sy kon kom het ek Boesie se arm vasgehou sodat sy ‘n kateter in sy aar kon sit. Sy was so professioneel met hom. Sy het vir my gesê sy hart gaan eers vinniger klop, maar ek het dit reeds gevoel. Toe al swakker en swakker tot dit stop. Ons het by hom gesit. Net ‘n laaste bietjie by hom gewees. Roelf het ons hond met die grootste liefde opgetel en buite toe gevat. Met ligwordtyd het hy saggies opgestaan en hom by T-Rex gaan bêre.

Party honde is troeteldiere. Boesie, jy was familie en my hart is rou oor jou. Oor dit ek was. Dis nie hoe ek vir vir jou sou wou hê nie. Ek is so, so jammer. Mag daar ‘n oneidige aantal tennisballe hop vir jou waar jy nou is, en mag jy en T-Rex uitgelate agter die skoenlappers en sprinkane aan baljaar. Dra my groete oor aan Sokkies en ou Toffe. Blaf maar vir Pietkat, dis OK , jy mag nou maar. Gee vir Chokki ‘n soen en tart maar die slange, ek dink nie hulle kan spoeg in die hemel nie.

Tot weersiens my ou maat.

Boesman

So wil ek jou onthou – in jou fleur en altyd op aandag en gereed om jou bal te jaag.

Categories: Omgee, Plaaslewe, Slakverdriet | 5 Kommentaar

Uil en kuiken plaasdingerasies

Die du Preez’tjies het ‘n week of so beleef waarin kuikens en uile meer as een maal iemand se dag óf gemaak het, óf iemand se seepborreltjie gebars het.

In ons ou huis se garage het op ‘n stadium Nonnetjiesuile gewoon.  Ek het hulle skril roep egter baie lanklaas gehoor. Meer algemeen is Gevlekte ooruile wat hoe-hooee deur die nag. Die afgelope twee weke al hang hier twee om die huis rond en het ons ook al gewoond geraak aan hulle ander geluid. My hoenders wei minder as tien tree vanwaar ons hulle sien en nog nooit het ‘n kuiken verdwyn nie.

Enige iemand wat al ‘n uil van baie naby gesien het sal kan beaam dat geen foto reg laat geskiet aan daai oë nie… Gevlekte ooruile het die mooiste, mooiste geel oë wat so helder is, dit lyk of dit dwarsdeur jou kan kyk.

Die eerste keer wat ek dit gesien het was toe Marina ‘n jong uil hier kom vrylaat het nadat dit behandel was in ‘n veeartpraktyk waar sy praktiese werk gedoen het.  Ek was verras met hoe gemaklik sy was om ‘n wilde voël met daai vreeslike koue te hanteer! En ook verras hoe ‘n wilde voël so ‘mak’ kan wees… Hy het nie één keer enige teëstand gebied teen enige hantering nie en ook nie met my wat om hom kloek met my kamera nie. Hy het ons net deurgeboor met daai kyk!

Die tweede keer was dit ‘n nog jonger een wat in die garage op die vloer kom skuil het. Dit het nie gelyk of hy al kon vlieg nie, hy het geskarrel. Ons het hom in die bos agter die huis gaan neersit omdat ons bang was die honde kry hom beet. 

Ook hy het geen teenstand gebied nie, so klein bietjie geblaas, maar dit was al. Die volgende dag was hy terug en die honde het hom ontdek. Gelukkig het ek die geblaas  en geblaf gehoor… Ek het die mamma hoor roep en hom toe in Roelf se werkskamer toegemaak vir die dag en die aand het ek die venster oopgelos sodat die mamma vir hom kon kos bring. In die nag het ek weer die mamma hoor roep. Wel, hy kón toe vlieg, want die volgende oggend was hy weg. Vir ‘n hele ruk het ons hulle om die huis gewaar.

As kind het ons altyd hoenders gehad. Hokhoenders.  Een van ons takies was om die eiers uit te haal. Op enige gegewe dag was dit nie ‘n probleem nie, maar wanneer dit gereën het… Nou ja wel, hoenderpoep en reën is nie ‘n kind se speelmaat nie! Ons moes ook die vere uittrek wanneer my ma geslag het. Daardie nathoenderreuk is vasge-ets in die diepste bêreplekke van my brein. Vir daardie redes het ek gesê ek wil nie hoenders op die plaas aanhou. Nooit. 

Ek het toe nou na veertien jaar op die plaas besluit ek gaan tog maar die hoenderding doen. Ek het hulle drie dae in ‘n hok gehad en toe die deur oopgemaak… Die eerste paar weke het hulle saans hok toe gekom, maar toe besluit werfhoenders slaap in bome… so al om die hok en party bo-op die hok, maar nie binne nie. Ons geniet die vars plaaseiers en die kleintjies wat nooit wou eiers eet nie, geniet nou Ouma se eiertjies nadat hulle saam met my in die bos gaan eiers uithaal het en dadelik help klits het om roereiers te maak. Ek bederf my hoenders elke dag met ‘n bakkie mielies al kry hulle genoeg om te eet buite. Die kleintjies geniet dit natuurlik vreeslik om dit te strooi… as ek nie keer nie, gooi hulle ‘n week se rantsoen uit in een dag!

Die probleem met werfhoenders is dat die henne geheime plekkies soek om te lê en soms kry ek nie die nesse nie. Soms kry ek dit reg om hulle skelmpies te agtervolg en soms nie. Dan sien ek maar net een verdwyn en kom eet af en toe en verskyn dan na drie weke met ‘n swetterjoel donsies. So is daar toe nou weer ‘n hen wat weg broei en een dag so amper twee weke terug hoor ek iets bo-op my werkskamer se plafon. Dis oop van die garage se kant af vir pakplek vir Roelf. Sowaar toe ek omstap garage toe hoor ek ‘n gepiep! 

‘n Hen met pas uitgebroeide kuikens is ‘n tierwyfie soos min! Snawels en pote is uitstekende wapens teen kuikendiewe… Tussen haar en fyntrap op die balke was dit ‘n taak en ‘n half. Gelukkig het Annerine kom help met ‘n kombers om oor haar en die kuikens te gooi en ek het op die leer gestaan om die mandjie met kuikens aan te vat.  Veertien bondeltjies dons…

Drie weke tevore het ‘n ander hen twaalf kuikens gehad. Dit het nou my kuiken totaal gebring op ses en twintig, ‘n pragtige gesig om die spulletjie saam te sien skrop.

Skoolvakansies beteken vir my tyd om aan my handwerk te spandeer en ek het lekker glas gesmelt. Onder andere het ek ‘n paar uiltjies gemaak.

In my badkamer hang ‘n loodglasuiltjie van ‘n vorige vakansie se werk en in die lapa ‘n pottery uil met ‘n stukkende tak van meer as twintig jaar terug.

Vroeër hierdie week het iemand weer vir Marina ‘n jong Gevlekte ooruil gebring met ‘n beseerde vlerk. Sy sê as mens hulle op hul rug laat lê is hulle so mak soos ‘n hoender… Verseker het sy nog nie ‘n hoender gevang nie… Ek het, en dit was wild! 

Sy het x-strale geneem en gevind die radius en ulna is nie net gebreek, maar ook verplaas. 

Dis nie iets wat sommer self mooi sal aangroei nie, ‘n operasie met tydelike sjirurgiese penne is al wat sy redding sou wees. Sy werk tans vir die staat en daar is nie geld vir sulke dinge nie. Sy het vir die penne uit haar eie sak betaal en ‘n kollega wat spesialiseer in voëls het haar geleer om die prosedure te doen. 

Sy het voor die prosedure gevra of hy in my hoenderhok kan kom aansterk aangesien my hoenders nou buite slaap, maar hy sterk nou aan by ‘n gespesialiseerde uilrehabilitasie fasiliteit totdat hulle weer die penne verwyder. Ook maar goed want ek het nou weer my hok nodig…

Henne met kuikens slaap op die grond en nie in die bome soos ongebonde geveerdes nie. Die dag voor eergister het ons ontdek mammahen van die kleintjies en ‘n nege van die groot kuikens het in die nag verdwyn, sonder dat die honde vir ‘n dierasie geblaf het. Ek kon hulle nie gevang kry nie en hulle moes ‘n nag alleen trotseer. Groot probleem… die volgende oggend naa die eerste wegraap is die kuikens nóg minder, met net die drie grotes en vier van die kleintjies oor. Groot skade!

Ons kry nie vere nie, ook nie bloed of derms nie. Niks. 

Al wat ons kon kry gister is twee uitgevrete uilkuikens bo-op die watertenk… 

Of hulle ouers die kuikenwegrapers is weet ek nie, want die ander hoenders slaap in die boom reg langs die boom, sonder angstige kekkels en kraaie… En die kuikens wei daar ongestoord. Dit was ‘n proses om hulle te vang. Hulle is nou so mensverskriklik toe ek gaan kos gee hol hulle in die diepste donker hoekie in…

Hoe-hooee… my kinders moet eet…

Kekkelekê… is my kinders dan die kos?

So is die ou lewe nè… 

Categories: Familie, Omgee, Plaaslewe, Sommer maar net | 2 Kommentaar

‘n Week van lekker werk

Dit was lekker om na ‘n baie stresvolle termyn bietjie tyd te he vir dinge wat vir my lekker is. Dit gee my weer woema vir ‘n lang tyd…

iBoké Crafts ... Kobie's Crafts

Ondanks wat die grootste gros mense dink, het onderwysers het baie min tyd vir hulle self. Van die begin van hierdie jaar af moet alle punte voor die aanvang van ‘n skoolvakansie by die departement ingehandig word. Dit plaas ons vir ‘n paar weke onder baie groot druk, MAAR… dit gee ons dan ‘n welverdiende vakansie sonder merkwerk. Voorbereiding vir die nuwe termyn moet egter nog gedoen word, so ons kom nie skotvry af nie.

Dis lekker om te sê dat ek al my handwerk doelwitte hierdie week bereik het. Ek het verder met my glas ge-eksperimenteer…

Ek het pewter geskenke gemaak en mosaïek ingesluit in ‘n multimedia servethouer.

Twee ander doelwitte was om te lees, iets waarvoor ek bitter min tyd het, en om vir ‘n slag iets vir een van my ander blogs te skryf. Beide is gedoen… Dan het ek tussen deur ook tyd spandeer aan…

View original post 145 more words

Categories: Biodiversiteit op die plaas, Familie, My klein slakkies, Plaaslewe, So doen Slakke dit | Lewer kommentaar

‘n Stukkie van my hart is uitgeruk

Dis geen geheim dat ek lief is vir die natuur nie, en dat ek omgee vir die plante en diere en elke klein goggatjie. Ek het al letterlik duisende foto’s van elke lewende en nie-lewende ding wat ek dokumenteer vandat ons die plaas gekoop het einde 2003. Elke lewendige organisme probeer ek identifiseer en maak ruspes groot om te sien hoe die volwasse insek lyk. Ek is die trotse eienaar van my Caterpillar Rearing Badge. Hierdie data word aan wetenskaplikes gestuur en op hierdie manier dra ek op ‘n eenvoudige manier by tot nuwe wetenskaplike inligting. Ek is ‘n paar weke gelede genader deur ‘n persoon oorsee wat van my data en foto’s in sy boek gaan gebruik.

Meer as 350 verskillende blommende plante is al op my lysie, en die hoeveelheid insekte, spinnekoppe en ander lewende organismes groei teen ‘n tempo. Ek kan elke plant se plek gaan wys waar ek dit gekry het.

Ek het ‘n intense passie om elke indringerplant te beveg met alles beskikbaar, om sodoende biodiversiteit te bewaar vir my nageslag. Ekself loop dae in skoolvakansies om Lantana uit te roei, dis benewens twee permanente werkers wat ons aangestel het slegs vir daardie doel. Jaarliks kry ons ook hulp van Work for Water, in die vorm van plantgif en ‘n span wat vir twee weke kom help uitroei. Dis ‘n langsame proses, daar is saad in die grond vir baie jare en so vinnig as wat jy uitroei, kom dit maar weer op. Maar stadig maar seker wen ons weiding terug. Stadig. Maar seker.

Party blomme is algemeen, ander het ek een keer gesien en nooit weer nie. Tot sover het ek vier orgideespesies gekry, een daarvan die lieflike epifiet, Ansellia africana.. Hy groei net op een plek op die plaas en Roelf het al male sonder tal gesê ek moet hom gaan verdeel en ‘n stukkie in ‘n boom by die huis kom vestig. Elke keer het ek gesê nee, dalk volgende seisoen. Wilde plante hoort tog waar hulle hoort… Dis word immers op die Rooi Data Lys geklassifiseer as ‘vulnerable’

Although no accurate values for the number of individuals or subpopulations are known due to the widespread nature of its distribution, it is it known that entire areas are destroyed during collection of Ansellia africana. Even if several subpopulations are known to exist within protected areas, large numbers of A. africana are under no form of protection and with the constant (or increasing) level of harvesting apparent throughout its range a population size reduction over the last few decades (generation length estimated as approximately 10 years) of over 30% can be inferred. This is based on the actual levels of exploitation and a reduction in mature individuals which are often the focus for collection, with the additional threat of habitat destruction. A future reduction of 30% over the next 30 years is also suspected due to their being no sign of a reduction in harvesting levels nor habitat destruction. This species has been categorized as Vulnerable under criteria A2cd and A3cd.”

Ansellia africana

Ansellia africana se pragtige geel blommetjies is ook welriekend

ansellia africana IMG_3127

Ansellia africana, in natuurlike habitat

As ek hom maar by my huis geplant het, dan het hy dalk nie afgebrand nie, want een van die groot redes waarom hy so onwettig gestroop word is om huishoudings teen weerlig te beskerm. “This species is an ornamental, and is therefore heavily collected throughout its range. In South Africa it is used as a love charm, as an antidote for bad dreams and at homesteads to ward off lightning.”

‘n Paar weke gelede het kwaaddoeners ‘n veldbrand gestig by die pad waar die plaas grens met die bure. Roelf en skoonseun het vieruur in die oggend gaan blus en die buurman gekontak waar die vuur vandaan gekom het. Hulle het nie hulle kant gebring nie en net na elf die volgende dag was die vuur buite beheer en het weer oorgekom na ons toe. Negentig persent van ons plaas het gebrand, ons het ‘n sebra en wildebees verloor… en ons koop nou nog voer aan vir ons diere.

Die naweek na die brand het ons bestek geneem en aangesien dit lente is en tyd vir my Ansellia om te blom, was dit een van my prioriteite om te gaan kyk of hy oorleef het. Die bos waarin hy groei het gebrand, met klein kolletjies wat oorleef het. Soos ons aangestap het, was my hart in my keel… as en swart net waar jy kyk… Nader en nader en toe Roelf sê “Kyk… rondom die orgidee se boom het dit nie gebrand nie!” Ek wou huil van blydskap… dis juis so mooi skoon van Lantana na die Work for Water span daar gewerk het, en dis dalk die rede dat dit nie in daardie spesifieke plek gebrand het nie.

My blydskap het verander in woede… waar my pragblom moes wees, was… niks. NIKS. Nie swart gebrande as nie, net niks. Iemand het my plant gesteel. My plant waarop ek so heilig was en nie eers self wou verdeel nie, is af gesteel. ‘n Stukkie van my hart is uitgeruk. Weg vir altyd, want dit was die enigste een op die plaas… net nog ‘n deeltjie in die stroperstatistiek van ons land. Indien die persoon wat hom geneem het dit dalk nog gebruik het as muti vir ‘n siekte, dan sou ‘n spinnerakkie dalk die gat in my hart kon toemaak. Maar as deel van bygelowe? Nee, daarvoor is die gat te diep vir selfs ‘n spinnekop om te probeer klim.

Net die oorblyfseltjies van 'n paar worteltjies is bewys dat daar wel 'n epifiet aan dit tak gegroei het

Net die oorblyfseltjies van ‘n paar worteltjies is bewys dat daar wel ‘n epifiet aan dit tak gegroei het

Categories: Plaaslewe, Slakverdriet | 19 Kommentaar

Draadstrikke

NIE VIR SENSITIEWE LESERS NIE!!! HIERDIE SKRYWE BEVAT ONLEKKER FOTO’S!!!

Ons woon nou net meer as tien jaar op die plaas, en nooit voorheen het ek onveilig gevoel nie. Voorheen. Verlede tyd. Ander dag.

Net minder as drie weke gelede het Marina gesien ons troppie sebras se hing, of Die Hings, het ‘n draad wat afhang by sy nek. Dit beteken dat daar sluipers op die plaas is wat strikke stel. Dit beteken ek is nie meer veilig om heeldag en aldag alleen  in die veld te loop nie… en ek is kwaad daaroor. Baie, baie kwaad.

Gelukkig is die trop sebras relatief mak en was dit maklik vir die veearts om hom gedart te kry. Mens kan nou nie aan hulle gaan vat nie, maar ten minste naby genoeg kom om met die dart geweer te skiet. Sebras word TE maklik mak en dan is hulle ‘n verpesting. Ek het hulle nou al bietjie ‘ontmak’ nadat hulle die honde so verpes het dat hulle nie rus kon kry nie. Die draad was losserig om sy nek en het geen fisiese skade gedoen nie.

Veearts Nicoline en Jamie haar assistent

Veearts Nicoline en Jamie haar assistent

Jamie besig om die strik los te knip met 'n tang.

Jamie besig om die strik los te knip met ‘n tang.

Ons het die plek gekry waar die strik was, en dis ongelooflik hoe sterk hierdie diere is. Hy het die droë boom waaraan die strik was vir meters gesleep voordat hy losgeruk en die draadkabel gebreek

Ons het die plek gekry waar die strik was, en dis ongelooflik hoe sterk hierdie diere is. Hy het die droë boom waaraan die strik was vir meters gesleep voordat hy losgeruk en die draadkabel gebreek

IMG_9781

Kabel om die boom

Kan jy GLO dat 'n sebra so sterk kan wees?

Kan jy GLO dat ‘n sebra so sterk kan wees?

Dinsdagoggend het my nefie Stefan na ‘n wildsrit kom rapporteer dat daar nog ‘n sebra is met ‘n draad om die nek. Die slegte nuus was dat daar bloeding is, en bloeding lok vlieë en brommers wat eiers lê … Die ander slegte nuus was dat dit die Wilde Hings is. Al ons diere het nie name het nie, maar mens moet kan onderskeid tref tussen party. Die Wilde Hings is baie wild soos sy naam sê en hy bly in ‘n moeilike deel van die plaas waar dit baie ruig is met lantana en die pad soontoe is lelik verspoel en net bekombaar te voet of met die vierwiel motorfiets. Na oorlegpleging met die veearts het ons besluit ek sal in die pad ‘n voerplek maak sodat ons hom kan lok. Die diere is gek oor Niknak tipe chippies, en ek koop afval by ‘n plaaslike fabriek. Ek het nog een sak oorgehad na verlede week se dart en Stefan het dit dadelik gaan uitgooi. Gelukkig was die fabriek nog oop voor hulle sluit tot Januarie en kon ek ‘n paar sakke kry om naby genoeg aan hierdie wilde ding te probeer kom.

Hy het eers teen gistermiddag baie laat van die chips geëet  en ons het vanoggend weer uitgegooi. Marina was ook vandag tuis en ons voornemende veearts kon die veearts kom assisteer. Hulle twee het met die geweer en medisyne op die vierwiel gery en ek en ons twee werkertjies het gaan wagstaan op ‘n punt om te help soek wanneer hulle skiet. Die diere hardloop eers ‘n ent voordat hulle van die slaapmiddel omval, en dis belangrik om hulle gou te bereik indien hulle sleg val en asemnood ontwikkel.

Dit was toe nie die Wilde Hings nie, maar Wesie, ‘n driejaar oue hingsie wat saam met hom loop. Wesie is nie regtig ‘n weeskind nie. Toe dit tyd was vir hom om uit die trop geskop te word, wou hy nie. Sy pa, Die Hings, is baie kwaai met jong hingsies. Hulle moet uit die trop. Maar Wesie WOU eenvoudig nie gespeen wees nie. Die Hings het hom so gebyt en geskop dat ons destyds die veearts moes uitkry om hom te dart. Sy maanhare is so gebyt en uitgeruk dat daar ‘n oop sweer was. Toe het hy besluit ek is sy trop. Ek het nog in die chalet (stoksiel alleen) gebly en as ek my neus by die deur uitsteek dan is Wesie by. Elke dag, heeldag. Wanneer ek veld toe was, het Wesie so paar tree agter my geloop. Tot hy maar eendag die boodskap gekry het en saam met die Wilde Hings en klein Flap, wat later dood is aan wie weet wat, gaan trop maak het.

Die Hings het klein Flap se ma Flappie (hulle het albei elkeen ‘n flap oortjie gehad) net nou die dag ook so gebyt toe haar vulletjie siek was. ‘n Siek dier word nie in ‘n trop geduld nie, en die ma wat getrou by hom bly word dan ook as ongewens beskou. Die vulletjie is toe dood en dit het WEKE gevat voor Flappie weer in die trop aanvaar is. Haar maanhare begin nou eers terug groei.

Ons is baie dankbaar dat ons vir Wesie betyds gekry het. Die wonde om sy nek is lelik en baie diep, maar gelukkig is daar nog nie maaiers in nie.

Die snye is BAIE diep

Die snye is BAIE diep

Arme ou Wesie

Arme ou Wesie

Mens kan die vet onder die vel sien

Mens kan die vet onder die vel sien

Die mens is die wreedste dier op die aarde

Die mens is die wreedste dier op die aarde

Tyd vir wakker word... die anti-slaapmiddel word binne-aars in 'n lekker groot oor-aar ingespuit en dan laat spaander jy want minder as 90 sekondes later hol hy weg.

Tyd vir wakker word… die anti-slaapmiddel word binne-aars in ‘n lekker groot oor-aar ingespuit en dan laat spaander jy want minder as 90 sekondes later skop en hol hy.

Marina het hom gedart, haar eerste eie dart. Sy het mooi geskiet. Hulle het die wonde goed behandel met antibiotika en medikasie om die brommers weg te hou. Nou moet ons net bid vir herstel vir hom.

Veearts Nicoline en studerende veearts Marina

Veearts Nicoline en studerende veearts Marina

En wat maak ek as ek ‘n poacher vang? Ek weet so waar as wragtig nie. ‘n Kennis het baie onlangs een aan die polisie oorhandig en hy het ‘n R600 boete gekry en poach al weer… Dis om van naar te word!

Categories: Plaaslewe | Sleutelwoordw: ,, | 11 Kommentaar

Plaasliefde

My man bring nooit vir my blomme nie. En ek kla nie daaroor nie, want hy plavei die pad na my hart met vere en ander dingetjies uit die veld.

Ons het ‘n Gevlekte Ooruil wat elke aand op die skoorsteen sit en ‘hoe’, met vere so sag soos satyn om my siel te kom streel.

Was dit nie vir die honde se blaf en ‘n skerp pen wat verloor word in die haas om weg te kom nie, sou mens nie eers weet van die ystervarke wat suutjies die kombuisafval kom verwyder nie.

Dankie vir my presentjies. Ek dink aan jou wanneer ek dit sien en jy vêr weg is van my.

Categories: Plaaslewe, Slakkeding, So doen Slakke dit | Lewer kommentaar

Daar is mense wat plaaslewe vervelig vind

Hierdie jaar hardloop teen ‘n spoed waarby ek nie kan hou nie. Elke jaar in ‘n onderwyser se lewe is anders, en hierdie is vir my ‘n dol-dol jaar. My werksverpligtinge is net so dat daar nie tyd oorbly vir blog nie… en dis vir my sooo verkeerd!

Lewe op die plaas gaan aan en daar is altyd iets nuut om te ontdek en iets interessant wat gebeur.

My skoonseun is verplaas na ons dorp toe en hulle bly nou tydelik by my in die huis. Dit beteken dat ek deel is van my poppie se ontwikkeling en dis vir enige ouma ‘n seëning. Die chalet wat gebrand het is gesloop die naweek en ons gaan die fondasie gebruik, dit vergroot en vir hulle ‘n tweeslaapkamerhuisie bou.

Die afwerking in my eie huis gebeur nog maand vir maand, ons wil mos nie skuld maak met die bouery nie, en is nou al amper klaar. My spens het twee weke gelede rakke gekry en hierdie naweek is daar teëls geplak in my kombuis.

Wat ek eintlik wil vertel is my nuutste ontdekking op die plaas. Verlede week het my dogter met die vierwielmotorfiets gaan ry sonder om te kyk of daar genoeg brandstof in is. Julle ken mos daai simpel Murphy outjie né… Daar was natuurlik nie en sy het amper ‘n kilometer van die huis af gaan staan. Die volgende dag het sy ‘n kannetjie brandstof gaan koop en ingegooi, maar iemand moes nog steeds stap om die fiets te gaan haal en vir haar is dit moeilik met Poplap saam.  Ek was eeue laas in die veld en het aangebied om die stappie te doen.

Maar o wee… Die liewe Frieda kameelperd het mos weer haar kalf doodgeskop en ly al weer aan nageboortedepressie. Die simpel ding neem mos  ‘n voorwerp aan wat sy dan vir ‘n paar maande met haar lewe verdedig asof dit haar kind is. Simpel ding weer ‘n keer! Pleks sy net haar kalf los, dan het sy iets. So stap ek en Boesman-staffiebrak toe pad af om die fiets te gaan haal. Hy ry soos ‘n lord op die fiets. Die enigste probleem was… die fiets het ‘n paar meter vanaf Frieda se ‘kind’, ‘n stuk betonpyp, gaan staan. Ons het haar en Frikkie so ent agter ons gekry en gedagtig daaraan dat ons nou tussen haar en haar kind inbeweeg, het ek maar kort-kort ‘n oog agtertoe gegooi. Sy het stadig in ons rigting begin stap en in ‘n oogwink besluit ons waag dit nou heeltemal te na aan haar kind! Sy het begin draf en ek en Boesie moes HOL om voor te bly en veilig weg te swenk veld in… met ‘n kameelperd vol woede vir haarself lol ek defnitief nie! Normale tye laat sy my tussen vyf en tien meter vanaf haar toe, maar NIE naby haar kind nie!

Ek was nie regtig aangetrek vir boendoe-bashing nie, en padlangs moes ons toe ‘n vreeslike ompad stap, en dit was in die hitte van die dag. Halfpad is ons gronddam en Boesie hol altyd vooruit om te gaan lyf natmaak. Voorlaasweek het ek ‘n nuwe waterplantjie ontdek wat ingekom het met watervoëls wat die dam besoek. Ek moes in die water klim om dit nader te trek om af te neem en met die uitklim ontdek ek toe bloedsuiers op my voete en my been. Daar is regtig min dinge waarvoor ek gril, maar bloedsuiers freak my uit! Freak soos in histerie… Gelukkig was Roelf by en het hy die goed verwyder voor ek my broek vuilgemaak het… want nat was hy wel en dit was nie van die water nie…

Ek was reeds nie lus vir ‘n nat hond saam met my op die motorfiets nie, en gedagtig aan die pestillensies wou ek vir Boesie keer, maar dis nie regtig moontlik nie. Hy was net in die water toe hoor ek PLONS…  ‘n Harde plons, nie ‘n saggiese inglip van ‘n padda nie. My hare het dadelik orent gestaan en adrenalien het teen ‘n tempo gepomp… want… die bure boer met krokkodille…

Boesie het hom nie gesteur aan my angstige geroep dat hy moet KOM nie… en sowaar as vet! Minder as twee meter van hom af pop krokkodil se kind uit die water! Nie ‘n grote nie, net so meter lank, maar as daar een is wat ek kan sien, kan daar meer wees onder die water…

Boesman was darem al bietjie afgedroog teen die tyd wat ons by die fiets gekom het van die ander kant af, en ons kon vinnig opklim en huistoe ry. Van die ander kant af was Frieda rustig en het ons net stip dopgehou en op die fiets is ons nie ‘n bedreiging vir haar kind nie.

Ons het in die aand gaan kyk, dan sien mens maklik die oranje ogies in die flitslig as daar meer as een is, en dit lyk darem asof dit net hierdie enetjie is. Die bure se volwasse teeldiere word apart aangehou, die kleintjies word in duisendemassas in sementdammetjies gehou en een of meer? moes ontsnap het. Hierdie is die grootte wanneer hulle geslag word. Ons het al in die verlede krokkodilletjies in die pad gekry en twee wat in ons bure se dam was (hulle moes oor ons plaas loop om daar te kom). Mense kilometers verder het al hierdie grootte dierasies in hulle swembaddens gekry.

Vervelig op ‘n plaas? Nie by ons nie…

Categories: Plaaslewe | 8 Kommentaar

Vrypas hemel toe

‘n Harde knal. ‘n Koeëlronde gaatjie waaruit ‘n bloedrooi slangetjie seil. ‘n Paar stuiptrekkings. Vrypas hemel toe.

Vroegoggend lui my telefoon. “Hallo. Ek wil net seker maak dat jy al wakker is. Jy het gister gesê jy gaan vanoggend kerk toe.” begroet my man se stem my, wetende dat ek ‘n naguiltjie is maar soggens sukkel om aan die gang te kom. “Hallo. Jip, ek is op. Nog deur die weer, maar op.” Die rekenaarstelsel waaraan hy werk in Johannesburg het lewendig begin loop die naweek en hy werk harde, harde ure. Miljoene rande van sy kliënt is op die spel en tyd vir huistoe kom is daar nie.

Die hek staan op ‘n klein skrefie oop. “Seker weer die kameelperde wat ‘n takkie op die spoor laat val het in ‘n poging om die sappigste blaartjies buite by te kom voor ek gistermiddag ingekom het.” dink ek en druk die knoppie toe ek niks gewaar nie.

Die hek gee ‘n ruk en begin beweeg. Staan weer stil. Begin weer rukkering beweeg. Staan stil. Dis met die uitklim wat ek dit hoor. My hart ruk yskoud en my verstand staan stil. Die hek se siklus wil hom toemaak. Verstar volg my oë die geluid. Die geblêr van die jong duikerooitjie sny tot in my siel en ek hoor ‘n beentjie breek. Ek sien hoe sy saamsleep, haar regter voorbeentjie amper heeltemal afgeskeur van haar lyfie.

Met die hek heeltemal toe, is sy stil. Haar ogies staar beangs in myne vas, met haar koppie probeer sy deur die tralies beur. Sy is vasgevang in ‘n gleuf tussen die hek en ‘n muurtjie, haar beentjies verstengel in die tralies. Stukkend. Stúkkend! Met ‘n snik wat rou wurg in my keel draai ek weg. Gaan sit in my kar. Bel ‘n vriend om sy geweer te bring toe ek uiteindelik in staat is om te praat.

‘n Harde knal. ‘n Koeëlronde gaatjie waaruit ‘n bloedrooi slangetjie seil. ‘n Paar stuiptrekkings. Vrypas hemel toe.

Vasgevang

Vasgevang

Categories: Plaaslewe, Slakverdriet | 13 Kommentaar

Create a free website or blog at WordPress.com.