Monthly Archives: Januarie 2015

Wanneer goeie dinge in jou hart woon…

Het jy al iets vreeslik stupid gedoen wat jy verskriklik berou het, op jou tande gekners het van frustrasie en jou tong wou stukkies kou van woede vir jouself?

Ek dink die meeste van ons het al, miskien selfs meer as een keer. Verlede Vrydag het ek.

My ousus verjaar oormôre en dis ‘n groot verjaardag waarvan ek later meer sal vertel, en ons familie het dit vir ‘n hele naweek saam met haar gevier. Ek en ons oudste Annerine met haar kindertjies sou van Barberton af ry, my skoonseun in Middelburg kry en kry dan my man en ons jongste van Pretoria af  by Nylsvley waar die res van die familie wag. Sug. Al die reëlings is al klaar genoeg om mens moeg te maak…

Vrydag oggend vra Marina ek moet asseblief vir haar vrugte saambring, ons woon mos in heerlike mango en lietsjie wêreld. Ons was maar haastig, want vyf ure se ry met twee klein kindertjies in die kar is nooit pret nie. Ek was vriendelik deur die bestuurder van die bakkie vermaan om assebliéf tog net gou te maak… Dit was maar ‘n gestoei om die boksies vrugte te balanseer, die seiltjie oop te maak, die vrugte in te squeeze in die oorvol bak, en dan nog goú te maak ook…

By Mookgopong (Naboomspruit) aangekom, vra ek ons moet asseblief by ‘n stalletjie stop, ek wil sommer klaar waatlemoene koop want met ‘n vorige keer was die keuses beperk op die Sondag toe ons huistoe is. By ons sukkel ons al van voor Kersfees af om waatlemoene te kry. En toe is my beursie soek…

Ons ry toe maar tot by Nylsvley sodat ek behoorlik by my voete kan kyk, maar nee, die beursie is weg. Dis waar die geween en gekners van tande toe begin, want julle weet almal watse riekmerol dit is om jou kaarte te stop, jou bestuurslisensie wat vervang moet word en verkeersdepartemente wat net lisensies op sekere dae doen in klein dorpies waarvan jy hierdie week werksverpligtinge het, ensovoorts, ensovoorts…

In die haastigheid om die vrugteboksies onder die seiltjie in te kry in Barberton, het ek die stupid ding gedoen om my beursie op die bumper agter neer te sit om my hande los te kry, en dit daar vergeet. My breinselle is mos maar soms afwesig…

Ek kon darem my bankkaarte dadelik stop en toe is die sein weg vir die res van die naweek. Ek skryf toe maar ‘n Whatsap boodskappie vir my liewe vriendin Bianca in Barberton en vra sy moet aseblief vir my gaan vra by die stalletjie of hy daar afgeval het, in die hoop dat die boodskap een of ander tyd sou deurgaan wanneer daar ‘n glimpsie sein is. Ek koop net by een spesifieke stalletjie, want Annie ken my al en sal vir my sê: Moenie vandag lemoene koop nie hulle is suur, of: Kom môre terug, dan is die tamaties beter. My boodskap het haar eers Saterdag bereik, en haar antwoord dat daar niks was nie, eers vir my Sondagmiddag oppad huistoe.

Kners.

Vandag sit ek in ‘n vergadering en sien my Whatsap liggie brand vir ‘n boodskap van my man af. Dis altyd vir my prioriteit, want ons kontak mekaar net vir iets ernstig in werkstyd. “Iemand het jou beursie opgetel. Bel vir Patricia, hy is by haar in Nelspruit” met haar nommer daarby. Ek skryf toe dadelik vir haar ‘n boodskap dat ek haar sal bel sodra ek kan.

Sy is toe Paticia du Plessis van Alan Hudson Motors in Nelspruit. Haar werkgewer se drywer Dennis het my beursie naby die lisensiekantore van Elukwatini (spelling?) naby Malelane in die pad sien lê, gestop en dit opgetel. Daar was geen kontant in nie…obvious… maar my kaarte was ongeskonde. Die eerste persoon wat die beursie opgetel het, het die kontant geneem en my beursie toe weggegooi. Paticia het toe deur die inhoud gegaan en aan planne gedink om my op te spoor.  Sy kry toe ‘n visite kaartjie van ons veearts, bel hulle toe en vra of hulle my ken. Natuurlik ken hulle my! Roelf se nommer is op leêr as kontaknommer en so kom die boodskap toe by Roelf uit.

Maar dis nie al hoe die boodskap by my uitgekom het in hulle opsporingsproses nie. Haar kollega Wickus

Categories: Omgee | 8 Kommentaar

Tot wederom swaer

Ons familie is geseënd en buiten my skoonpa wat op ‘n jong ouderdom oorlede is lank voor ek vir Roelf leer ken het, het ons nog net geliefdes verloor basies as gevolg van ouderdom. Daarom is dit ekstra hartseer om ‘n eerste boetie te verloor.

Ons kon nie in persoon daar wees om koebaai te sê nie, maar ek weet dat jy die rede verstaan. Dit was so vinnig, vanaf die diagnose van verspreide kanker tot jy oorlede is, was maar twaalf dae. Dit voel so onwerklik dat jy weg is… maar jy is. Ons het ons laaste eer aan jou betoon verlede week. Van nou af is dit net: Onthou julle wat het Petrus gesê… onthou julle dit, onthou julle dat?

Elkeen wat met jou te doen gehad het, sal jou op ‘n unieke manier onthou. Verseker was jý een van die uniekste mense met wie ek al te doen gehad het, in die manier hoe jou menseverhoudinge gewerk het. Hardkoppig verby, maar jy het tóg ongemerk geluister en op jou eie tyd aanpassings gemaak. Vreemde mense het gedink jy is bot, ons wat jou geken het, het geweet jy praat maar net min en dat chit-chat jou verveel. Wanneer jy wou gesels moes die gesprek lyf hê, anders het jy geloop. Jou skerp sê-goed op ‘n onverwagte oomblik kon mens soms maar net laat lag.

Jy het gehou van kaalvoet loop en wanneer julle op die plaas kom kuier het was dit ‘n komieklike gesig om jou met daai sagte wit voetjies te sien sluip oor die gruis. Maar skoene aantrek? Nee. Tekkies? Nee. Sandale? Nee. As jy dan skoene aangetrek het was dit jou swart outydse werkskoene sonder kouse, die veters los. Vandat ek jou leer ken het meer as dertig jaar terug tot nou, het jy nooit jou klere aangepas by die mode nie. Nooit.

Wanneer jou kleinboet se hare in ‘n kant paadjie gekam word, kan mens so duidelik sien dat julle met dieselfde patroon gemaak is. Die manier waarop julle eet en julle monde trek ,vertel julle is boeties. Ek sal altyd iets van jou in hom sien, en dan aan jou dink.

Mens leer baie van mense deur te kyk hoe hulle hul troeteldiere hanteer. Jou honde en jy, veral Herklaas, was onafskeidbaar. Herklaas was waar jy was, die grote swart hond by jou voete in die huis. Jy het selfs sy seun ook Herkie genoem na sy dood, in jou verlange na hom.

Ek dink nie ek ken iemand anders wat so baie lekkergoed kan eet soos jy kon nie. Ook nie iemand wat so baie van wêreld geskiedenis af weet nie en ook nie iemand wat die binnegoed van kameras en lenses verstaan en sy eie werkende kontrepsies daaruit kan bou nie.

Ek het gou geleer jy hou nie van druk en soen nie, en met ‘n “Ja Antie” en ‘n op en af scan van kop tot tone, sonder om lelik te kyk, was ek gegroet. Ek het dan gesê “Hallo Oom” en dit was dit. Die scan het beteken jy neem kennis van my nuutste haarstyl, die klere wat ek aan het of wat ook al en dan sou jy op ‘n onverwagse tyd ewe droog ‘n aanmerking maak.

Jou studeerkamer was jou koninkryk waar jy die grootste deel van elke dag spandeer het. As iemand bereid was om die moeite te doen om die trappie na benede te daal, dan was jy bereid om ‘n geselskap te voer… mits jy nie kom sit en bolle pik daar nie.

Ons gaan al jou maniertjies mis, dit het jou gedefeniëer in die mens wat ons geken het en vir wie ons lief was.

Tot wederom Oom.

image

Petrus du Preez

Categories: Slakverdriet | 4 Kommentaar

Blog at WordPress.com.