Monthly Archives: Februarie 2014

Toe bly net die brilletjie oor…

Dit gaan maar wild wat tyd betref hier by my. Tyd vir blog is maar min. Hierdie termyn is rof op onnies en kinders. Met die beplanning van die kurrikulum is daar nie voorsiening gemaak vir al die vakansie dae en nog stemdag daarby nie. Skool kurrikulums maak ook nie voorsiening vir onderwysers wat siek word nie. Dit het regtig wild gegaan met oggend klasse vir my gr 10 Fisiese Wetenskappe klas en middag klasse vir die gr. 11 Lewenswetenskappe klas na ek in die hospitaal was. My vyf gr 9 Natuurwetenskap klasse was maklik om in skooltyd op te vang. My skoolvakansie het ek by die Nasionale Boogskiet kampioenskappe spandeer as Judge.

Die afgelope paar weke heelwat oor my eie liggaam geleer. Alles was nie lekker nie, maar alles was ook nie sleg nie.

Een van die dinge wat vir my uitstaan is my wete dat ons gebore word om te sterwe. Dis wat jy in die tydjie wat jy lewe dóén wat saak maak, nie hoe lank jy gelewe het nie. Natuurlik wil ons almal langer lewe. Natuurlik wil ons die beste lewenskwaliteit hê wat moontlik is. Maar uiteindelik is daar keuses wat mens moet maak wat beide kan beïnvloed.

‘n Paar jaar gelede het dit af en toe begin voel of my hart ‘n mis gee. Toe dit op ‘n stadium erg was het ek dokter toe gegaan maar ons kon dit nooit op ‘n EKG vasvang nie. Dit het verdwyn vir maande en dan sporadies, ongevraag en onverwags weer opgeduik. Op ‘n stadium het ek dit gekoppel aan suiker inname, maar ek kon dit nog nooit regtig bevestig nie. Ek sal maar weer aandag gee daaraan.

Ongelukkig het dit nou ‘n alledaagsheid begin word en ek het al wakker geword van my hart wat bokspring en vreeslik hard saamtrek. Dit gebeur so gereeld dat ons dit nou mooi kon vasvang op ‘n EKG. Die eerste stap was om my op ‘n betablokker te sit om die hartklop te probeer reguleer. Maar ek pas mos nie in by wat ander mense normaal noem nie… Gewoonlik ly mense aan hoë bloeddruk, maar nie ek nie… En die betablokker verlaag my bloeddruk en hartklop toe in so mate dat dít my nog slegter laat voel en ek word opgeneem met ‘n pols van 40 en bloeddruk wat val tot 75/45…

Dis hierna wat die kardioloog besluit het op die angiogram. Daar was wonderlike nuus. Daar is geen tekens van arterosklerose nie en die sonar wys ook geen verdikkings in my hartwand nie. Dit wat ek ervaar is ook glad nie ‘n mis nie, maar ‘n ekstra sametrekking aan een kant en wanneer die ander kant dan nie saamtrek nie, ervaar jy dit as ‘n mis. Êrens in die wande van my linker ventrikel (onderste hartkamer) is daar eksta geleidingsweefsel wat nie weet wanneer die regte tyd is om saam te trek nie. Die sonar wys ook dat beide my inlaatkleppe lek, maar dit is nie ernstig nie en pla nie. Dis skynbaar as gevolg van rumatiekkoors wat ek een of ander tyd in my lewe moes gehad het wat skade veroorsaak het. Nugter alleen weet wanneer, want ek weet nie.

Die tweede alternatief om die ritme te beheer, is met ‘n kalsiumkanaalblokker. Ek het al gesê as jy stip vir my kyk dan val my bloeddruk die dieptes in. Nou ja, wanneer jy aanhou kyk dan kry ek nét daar ‘n migraine… Sug. Dis baie moeilik vir enige kombuis om kos te maak vir iemand met kosallergieë en mens sou dink hospitale is opgelei daarvoor. Toe nou nie. Ek moes telkens my bord kos terug stuur. Na ek die eerste pilletjie gedrink het word ek mos daai nag wakker en dog my brein peul by my een oog uit. Ek het sooo mooi vir die kombuispersoneel verduidelik… maar toe my dokter die volgende oggend kom word ek meegedeel dis die pilletjie.

Die derde alternatief is die laaste mediese uitweg, die ablasie tegniek. Soos met ‘n angiogram werk hulle deur jou liesslagaar. Om by die probleem area te kom word ‘n gaatjie deur die septum (de deel tussen linker en regter hartkamers) gemaak en dan word die ektra geleidingsweefsel met laser geisoleer sodat die elektriese impulse nie oorgedra kan word nie. Probleem 1 – dis nie altyd suksesvol nie en in baie gevalle kan die probleem vererger en dít kan ek nie bekostig nie aangesien die medikasie wat beskikbaar is nie vir my werk nie. Probleem 2 -my hart is baie klein en die gedeelte waar hulle deur die septum moet beweeg is gevaarlik naby my aorta en die risiko bestaan dat hulle my aorta kan raaksteek en dan is dit net daar tickets met my.

image

Ek en die dokter het saam op die vierde alternatief beskuit. Niks. Ons los alles net soos dit is en ek lewe saam met die onreëlmatige klop. Dis nie op hierdie stadium lewensgevaarlik nie, net baie ongerieflik, en ons sal monitor indien daar agteruitgang is en dan die situasie in heroorweging neem.

Dis so maklik om te sê dat jy so lewe dat jy enige tyd kan doodgaan. Maar as jy nie SELF daarmee gekonfronteer word nie, weet jy nie wat dit is nie. Nie dat ek in lewensgevaar was nie, glad nie. Hierdie ding het egter erg in my kop gaan nesskrop, ek is skielik bewus van my eie mortaliteit. Mens neem jou gesondheid te veel kere as vanselfsprekend. As gesonde mens is ek skielik gekonfronteer met beperkings en dit was vir my emosioneel baie moeilik.

Hier waar ek sit en tik, bokspring my hart. Maar ek weet nou dat ek nie in lewensgevaar is nie, en ek weet dat daar nie nou ‘n ander alternatief is nie. Dis toe nie brilletjies én pilletjies vir my nie…

My kop is weer reg. Dit gaan goed met my.

Categories: Slakgedagtes | Sleutelwoordw: ,,, | 2 Kommentaar

Oor brille en pille…

Ek moes gewéét het dat multifokale brille ‘n onding is! Brille lei na pille, onafwendbare tekens van die ouderdom wat ons bekruip terwyl ons oogklappe-toe-deur-die-lewe probeer gaan…

So moes ek nou onlangs ‘n hartpilletjie begin drink om te kyk of ons die ou pompie in ‘n oordentlike ritme kan dwing. Maar wee o wee… Die pilletjie akkordeer toe nie so goed met my nie.

Ek was maar baie bang vir die angiogram wat moes kom. Baie. Bang vir wat hulle kon sien. Bang vir die onbekende. Bang dat die proppie in my lies uitspring en ek alles uitbloei sonder dat iemand sien.

Ek was so lanklaas in ‘n hospitaal dit voel asof ek in ‘n vreemde land is… My eie taal word skaarser as skaars gepraat, al wat ek hoor is die inheemse taal van die omgewing behalwe wanneer ek direk in Engels aangespreek word. Bekwaam, ja… Ek is net nie so seker van die nagpersoneel nie. Daar is van dokter se instruksies verontagsaam wat nadelig vir my kon wees en dit is nie ‘n goeie beeld van gesondheidsorg nie.

My eerste ete was nogal ‘n beproewing, mens mag mos net jou kop regop bring in die eerste agt ure. En hier kom ‘n bord met varkribbetjie en rys wat swem in soja sous… My leêr besonderhede was duidelik nog nie kombuis toe nie! Die dametjie het mooi verstaan waarom ek nie die kos kon eet nie en het dadelik gevra wat sy dan kan bring. En ‘n paar minute later het ek ‘n bord kos gehad wat ek met my hand en ‘n lepel kon lê en eet, en sojaloos.

Ek het nie omgegee om wakker te wees vir die prosedure nie, maar daai koue in die teater het my laat ruk. My linkerbeen en halwe lyf het hulle darem toegegooi en warm lug ingeblaas wat baie verligting gebring het.

Die teaterpersoneel was medies baie professioneel en het voortdurend met my gepraat en my op my gemak gemaak veral wanneer hulle gewerskaf het sodat ek presies geweet het wat gebeur wanneer. Vol grappe en lag was hulle ook en ek is ongenadiglik gespot oor ek so klein is. Die narkotiseur en kardioloog moes beide aanpassings met hulle toerusting maak, hulle is gewoond aan mense trippel my size… My arme susters het dadelik die skuld vir my grootte gekry, want hulle het sweerlik al my kos gegaps, nie soos die twee dokters wat sommer van die begin af te veel moedersmelk ingekry het nie, het die ronde narkotiseur gespot…

My bloeddruk val mos die dieptes in as jy net te stip vir my kyk en in die herstelkamer moes ek kort-kort hoor: ‘Mrs D, open your eyes’ wanneer die afgrond my wou verswelg terwyl die suster vir twintig minute aaneen direkte drukking toegepas het op die slagaar waarvandaan die dokter gewerk het.

Vir nou is ek nog ‘n gevangene in ‘n 2×2 gordynhuisie, vasgeboei met ‘n naald wat koue drup drup drup my arm in.

Die eerste vier en twintig uur van twee en sewentig is verby waarin ek nie my been mag buig of sit nie.
Gelukkig mag ek self toilet toe stap, ek moet net eers roep sodat hulle seker maak ek val nie om nie… Gelukkig het my bloeddruk darem al vandag 107/70 gehaal…

Ek dank God dat daar geen tekens is van koronêre hartvatsiektes nie. My probleempie is egter nog nie opgelos nie en die nuwe hartpilletjies lyk belowend maar nou is daar weer ander newe-effekte wat aangespreek moet word voor ek kan huistoe gaan.

Brilletjies en pilletjies, ek aanvaar julle maar in my lewe, want sonder julle was my lewenskwaliteit dalk nou baie anders as wat dit was. Viva… ja, viva!

Categories: Sommer maar net | Sleutelwoordw: | 11 Kommentaar

Gedwing om stil te sit

Hierdie jaar hardloop vir my onderste bo. Tyd vir lees en blog is minder as min. Tyd vir handwerk is niks. En al vergryp my beroep homself aan my, is dit nie genoeg nie en voel ek nie in beheer van alles wat gedoen moet wees nie….is my werk nie op datum soos dit moet wees nie.

Nou kom foeter ‘n ander ding ook nog om my verder te ontstig en nog verder agter te laat in my werk.

Ten minste kan ek lees en my nuwe tablet gebruik terwyl ek ‘n paar dae plat op my rug gaan lê… Ek en my nuwe tablet is nog nie sulke groot maatjies nie! Ek druk nog soms verkeerde knoppies en dan gebeur goed soos ‘Unfollow’ blog wat ek nie wou gedoen het nie en dan ‘n paar dae daarna agterkom. Gelukkig is ‘Follow’ nou weer gedoen…

My  tassie is gepak, natuurlik sommer met 3 papier storieboeke in net vir ingeval… al weet ek dan klein bietjie kalmeermiddel in ‘n drip genoeg is om my vir ‘n week lank onder te sit. Ek is te bang my tablet kry voetjies terwyl ek slaap, hy moet maar bietjie wag.

Ek ry sommer self hospitaal toe vir my angiogram, die kinders sal vanaand die kar kom haal. Onafhanklik soos altyd. Ek WEET my mense dra my in hulle hart, hulle hoef nie te sit en verveel terwyl ek in die teater is nie, niks wat met my gebeur kan iemand in elk geval verander nie. Wat God vir my beplan, is in Sy plan, no matter what.

Tot later.

Categories: Familie, Omgee | 8 Kommentaar

Dertig jaar getroud

Einde Januarie was dit ons huweliksherdenking. Ek is nie eintlik iemand wat groot gaan met verjaardae of herdenkings nie. Vir my is elke dag, elke uur, elke minuut kosbaar en spesiaal. Dit is immers net een dag langer as gister, een minuut later as netnou.

Almal dink nie dieselfde as ek nie, en vir ons oudste is dit absoluut ondenkbaar dat haar moeder so kan dink!  Hierdie jaar is eintlik vir ons ‘n groot jaar, ‘n ronde 30 jaar! Sy en haar pa het toe saamgespan en vir ons tweetjies ‘n heerlike verrassingsdag beplan.

Natuurlik sou dit onbetaamlik wees indien ons spesiale dag nie ‘n avontuur ook ingesluit het nie! Avontuur en adrenalien is mos maar deel van die du Preez’tjies se diepste wese.

Ek het al voorheen die Tree Canopy ding gedoen en het dus presies geweet wat om te verwag. Daarom was ek heel gemaklik en het soms gat-kant-bo met die katrolletjie gery! Roelf het ook probeer maar dit nie reggekry nie. Ek was dus baie in my noppies dat daar IETS is wat ek kon doen wat hy nie kon nie…

Dankie my man vir die lekker dag, die lag en samesyn. Dit was baie spesiaal.

Baie dankie vir ons leeftyd saam. Dankie dat jy nog nooit my persoonlikheid doelbewus probeer verander het nie. Dankie dat ek aan jou sy kon groei as mede-verantwoordelike in ons verbintenis in die mens wat ek vandag is. Baie dankie dat jy nie aan my karring wanneer ek in my innerdieptes in verdwyn nie. Dankie vir ons twee pragtige dogters vir wie jy ‘n pa duisend is en ‘n veilige hawe. Dankie dat jy so oulike bederf oupa is vir ons babatjie en vir haar swaaie bou en op die motorfiets al die diere gaan wys. Dankie dat jy my gun om my eie ek te wees, om dinge doen wat na aan my hart lê en altyd aanmoedig vir aanhouer-wen waar ek ‘n tou wil laat los.

Jy is spesiaalste spesiaal. Dankie vir alles. Mag ons pad vorentoe emmers vol geluk en seëninge inhou, dit is vir my ‘n voorreg om my pad saam met jou te stap.

Die kabels is lekker lank en ons het altyd veilig gevoel

Die kabels is lekker lank en ons het altyd veilig gevoel

image

image

image

image

image

Gat-oor-kop al die pad!

image

‘n Mens se agterste hand is jou briek, die voorste hand is net gemaklik op die harnas. Ons het natuurlik nooit gebriek nie! Aan die einde is daar ‘n stopper wat namens jou briek, mens hoef nie bekommerd te wees dat jy nie gaan stop nie. Een vrou was vrek bang en het te veel gebriek en toe so amper rien meter voor die einde gestop en toe moes die gids homself met sy arms tot by haar trek en haar toe gaan
image

Categories: Familie, Omgee, Slakkeding, So doen Slakke dit | 1 Kommentaar

Create a free website or blog at WordPress.com.