Verlies

So jaar terug het my ma gevra dat ek asseblief iets oor verlies skryf. Ek was egter nie gereed daarvoor nie, want ek was te verwese oor my eie verlies om buite daardie perspektief te kon skryf. Gister se skrywe oor die diepte van verwesenheid, en twee persone na aan my wat intense verlies ervaar met die verlies van ‘n kindjie en ‘n eggenoot wat terminaal is met kanker, het my laat besef dat ek nou aan Ma se versoek kan aandag gee. Die meeste soektogte met soekenjins wat op my blog beland het ook betrekking op die onderwerp, en ek hoop dat dit wat ek vir jou gaan sê vir jou vertroosting sal bring. Die skrywe oor verwesenheid gaan ook ingevleg word in hierdie stuk.

Verlies beteken om iets te verloor. Hoe jy reageer oor jou verlies gaan uiteindelik bepaal hoe lank dit gaan neem om daardie verlies te verwerk, wat die lengte van jou rouproses gaan bepaal.

Drie mense kan dieselfde ding verloor, maar elkeen gaan in sy eie uniekheid anders reageer oor die verlies. Een sal net kan skouers skud en ongeërg aangaan met sy lewe. ‘n Ander een gaan hartseer wees oor die verlies, vir ‘n tyd rou, en dan aangaan. Die laaste een is die een wat teen die grond geslaan word deur dit wat verlore is.

As mens nou daaroor dink, dan het die eerste een se ding wat verlore is, nie werklik saak gemaak vir hom nie en daarom is daar nie werklik ‘n impak nie. Die tweede persoon is hartseer, want dit wat verlore is, het wel ‘n betekenis gehad in sy lewe gehad, dit sal gemis word maar die verlies word gou verwerk. Die laaste een is die een wat verwese gelaat word deur die verlies, teen die grond, in ‘n put waarvan die diepte kan verskil, omdat die verlies ‘n baie groot impak het op die persoon se lewe.

Verwese… ‘n Kort woord wat swaar gelaai is aan emosie. Verwese. Verslae. Verslaentheid. Hoe verwoord jy die diepte van verwesenheid?

Wanneer jy daar onder in die dieptes is, is dit donker. Dis koud. Dis alleen. Jy weet nie watter kant toe nie.

Die dag na ons huis afgebrand het, het een van my liewe sussies gevra wat ek nodig het, sy is in die winkel. Ek onthou dat my antwoord was dat ek te verwese is om dit te weet, want ek het alles nodig en ek weet nie wat die nodigste is nie. Verwese. Dis wat ek gevoel het. Enkel. Gesnoei tot ‘n enkel tak.

Ek het geleer dat ons Vader leertjies het wat kan reik tot in die diepste van diepste putte van verwesenheid. Daardie lere word genoem: geloof, hoop, liefde. Dit kom van Hom af en Hy stuur familie, vriende, kennisse en vreemdes om die lere te help dra. Dit hang van jouself af of jy jou oë gaan oopdwing om die spatseltjies lig te kan sien wat saam met ‘n leertjie kom.

‘n Mens kan nie die diepte van verwesenheid verwoord nie, want daardie gevoel is ‘n allesomvattende gevoel van totale verslaentheid. Dis persoonlik. Dis in die diepte van jou siel. Ek dink egter dat ‘n mens die situasie kan verwoord wat gelei het tot daardie gevoel sodat jy dit kan verwerk. Jy kan jou oë oopdwing om die spatsels hoop en liefde te sien. Jy kan jouself oopmaak om dit te ervaar. Elke spatseltjie groei na meer lig totdat jy net op ‘n dag besef dat daar weer takkies aan jou groei. Later selfs blare en klein blombloeiseltjies.

Dis waar dat die letsels van ‘n intense snoei altyd daar sal wees, maar dit word oorgroei met nuwe bas om die seer weg te vat.

Glo my, daar is lewe na verwesenheid. Daar ís.

Dis so maklik om ‘n kokonnetjie om jou te bou wat ander mense heeltemal uitsluit wanneer jy intense verlies ervaar. Dit is waar dat sekere gedagtes en gevoelens te privaat is om met ander mense te deel, en dis goed so. Mens hoef jouself ook nie heeltemal nakend voor ander te los nie. Daarvoor is God daar. Hy ken jou gedagtes en gevoelens sonder dat jy dit vir Hom hoef uit te spel. Maar laat Hom egter toe om mense te gebruik wat jou met ‘n sagte, warm donskombers snoesig omvou. Haal uit jou kop onder die kombers, anders is dit ‘n kokon en gaan jy die lig mis wat vir jou skyn, want as jy dit nie doen nie gaan jy in ‘n dieper put val. Dis die put wat depressie genoem word.

Verwesenheid en depressie is nie vir my dieselfde ding nie. ‘n Mens kan depressief wees sonder dat jy verwese is. Dit gaan ook nie oor hoe diep jou put is nie, maar dit maak saak wat jy doen om uit die put te kom. Gryp jy die lig of trek jy die kombers oor jou kop.

Een persoon kan ‘n eggenoot verloor, platgeslaan wees daardeur en later weer trou. ‘n Ander een kan dieselfde ervaar maar stap alleen die toekoms in. Dit beteken nie dat een van die twee hulle eggenote minder of meer liefgehad het nie. Elkeen doen wat reg is vir sy eie situasie en die geleenthede wat weer op jou pad kom. Een resep bak nooit dieselfde koek nie. Een koek het dalk net te lank gestaan voor dit oond toe is, ‘n ander een se meel verskil en ‘n ander een het botter en nie margarine, al het die resep gesê smeermiddel. Doen wat reg is vir jóú.

Hoe sien mens dan die lig? ‘n Mens maak jou oë oop deur jou seëninge te tel, síén daardie silwerrandjie om ‘n donker wolk. Dis ‘n keuse wat jy moet maak, en nét jy kan dit maak. Gun jouself die leertjies van lig wat ander vir jou gee. Leer om net te sê: Dankie. Dankie sonder om onmiddellik iets te wil terug gee of terug doen. Net dankie. Later wanneer jy uit jou put is, dan is dit weer die tyd van gee. Gee sonder om iets terug te verwag, anders is dit maar net ‘n ruilproses en nie gee nie. Vir my persoonlik was daardie konsep van ontvang baie moeilik om te aanvaar. Dis dalk een lewensles wat ek uit my eie verlies moes leer. Om net dankie te sê. Dis BAIE makliker om te gee as om te ontvang. Mense neem nie altyd jou menswaardigheid in ag wanneer hulle gee nie. Hou jou kop hoog wanneer dit nodig is dat jy net dankie sê, en as jy gee, dink aan die ander persoon se trots.

Wat leer ons uiteindelik uit verlies? Verlies is ‘n geleentheid om weer vas te gryp aan God se ankertoue. Dis ‘n geleentheid om te bou aan die enigste verhouding wat veronderstel is om saak te maak, wat ons so maklik laat glip. Dis ‘n tyd om te bid vir die verwesenes. Moet nooit die krag van gebed onderskat nie, dit is die dikste ankertou met die grootste lig.

Vir elkeen wat verlies ervaar en verwese is, baie sterkte met jou pad. Gryp die leertjies en ankertoue, hoe gouer jy gaan gryp, hoe gouer gaan die put al vlakker word. Moet nooit vergeet dat verlies saamgaan met ‘n rouproses nie. Wees bedag op die stappe in die rouproses, sodat jou oë kan oop wees om die leertjies en die lig te kan sien, sodat nuwe bas ‘n letsel vorm en nie ‘n bose sweer toemaak nie.

Voetspoor

Advertisements
Categories: Omgee, Slakgedagtes, Slakverdriet | Sleutelwoordw: ,,,,,,,,,,,,,,, | 2 Kommentaar

Artikelnavigasie

2 thoughts on “Verlies

  1. LIKE is ontoereikend. Ek wil hierdie graag vir ander ook laat lees.

Lewer kommentaar

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: