Ouma Koobs

Snaaks hoe ‘n mens se persepsie oor dinge verander. Dit voel soos net nou die dag wat ek my vererg het toe die eerste hoërskoolseun my aangespreek het as “Tannie”. Nou is daar ‘n kleine dogtertjie wat eersdaags vir my gaan “Ouma” sê, en dit pla my nie in die minste nie… Inteendeel, ek kan nie wag nie!  Haar ander ouma se kleinkinders spreek haar aan as Oumie, so ek sal nie Oumie wees nie. Ek vermoed dit gaan eindig as Ouma Plaas, maar dis ook reg.

Laasweek gesels ek en van my sussies oor hoe ons maar almal op ons eie gesukkel het, met tydskrifte,  biblioteekboeke en een keer ‘n week se telefoonoproep na Ma toe as ons enigste bron van inligting. Maar… toe het ons ‘n hele week in die hospitaal gebly na ‘n baba se geboorte, borsvoeding- en geelsugprobleme is uitgesorteer voor ons huistoe is en ‘n klinieksuster het kom huisbesoek doen om seker te maak jy kom reg. Nou bly die mamma en baba een tot twee dae in die hospitaal, en moet op hulle eie die probleme hanteer. Selfone met internettoegang maak hulle is vir hulle ‘n groot hulpmiddel. Tik in “newborn jaundice” en binne sekondes kan jy lees wat die oorsaak is, hoe dit behandel moet word en watter gevaartekens om voor op te let.

Dit was vir my ‘n groot voorreg om vir ‘n week lank bietjie te gaan popspeel met ons dogtertjie. Om my kind in haar nuwe rol as mamma te sien is ongelooflik… skielik is sy ‘n volwaardige vrou! Om te sien hoe behendig my skoonseun met sy dogtertjie is, maak my hart sommer vuurwarm. Ek weet ons Zellie is in goeie hande.

Ons is ‘n familie van stérk vroue, en ek het gesien my dogter is nie aangeneem nie. Sy wou baie graag normaal kraam, in ‘n tyd waar die meeste jong meisies wat ek ken weier. En sy het, al was sy baie lank in kraam. Sy wou baie graag borsvoed, en ten spyte van probleme wat baie ander vroue laat terugdeins, byt sy vas en is dit vir haar dogtertjie beskore om neffens haar hart te voed.

Die nuwe mamma het ‘n fobie vir naalde en het haar oë uitgehuil toe die eerste bloedjies getrek moes word by die ou Gifappeltjie. Sy het buite gesit en huil terwyl pappa vir poppie vashou, net die gedagte was vir haar te veel. Ouma Koobs het maar die tweede keer vir mamma by die huis gelos en vir poplap gaan houvas toe pappa moes gaan werk.

Daar is net een ding wat geen tydskrif, geen boek, geen internetblad en geen ouma vir ‘n nuwe mamma en pappa kan leer nie… en dit is geduld. Daardie één ding is iets wat jy self moet leer. Jy moet leer dat jou ongeduld die babatjie laat stres. Maar ek kan dít vir hulle sê… dit kom eers wanneer jy ‘n ouma is, en dan ook maar net!

Of ek nou Ouma, of Oums, of Oumie of wat ook al genoem gaan word, maak nie vir my saak nie. Dis die nuwe fase in my lewe wat saak maak.

Ouma Koobs en haar Zelmarie

Advertisements
Categories: Familie, My klein slakkies | 2 Kommentaar

Artikelnavigasie

2 thoughts on “Ouma Koobs

  1. Verstaan jy nou wat ons oumas vir jou van die oumahart probeer sê het?

Lewer kommentaar

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: