Drome oor groen en goud

Elke mens het talente ontvang. Wat ons met daardie talente maak, bepaal op die ou einde wie en wat ons in die lewe is.

 Toe ek klein was wou almal my altyd oppiep omdat ek so klein is. Petiet-klein is. Ek het dit gehaat – tot ek later van tyd geleer het om dit tot my voordeel te gebruik, selfs soms te misbruik ook! Ek wou só graag ‘n vreeslike goeie atleet wees, maar my bene is net té kort om by te bly, net té kort om vêr genoeg te spring… Dit het my egter nie gekeer nie en dit was vir my lekker om net deel te neem.

 ‘n Jaar of wat na ons troue koop Roelf ‘n boog. Fassinerend, maar ai, ek kry die snaar nie geroer nie. Mettertyd word die boog toe weggepak toe hy nie meer plek het om te skiet nie. Op ‘n dag, na baie jare, praat ons oor ons toekomsdrome, wat ons nog wil doen, goeters wat vir ons belangrik is. Een van sý drome was om nog kompeterend boog te skiet. ‘Eendag is nóu’, sê ek vir hom, ‘Moenie wag tot jy te oud raak nie. As mens nie werk aan jou drome nie dan bly dit net drome.’. Sommer die volgende dag besoek hy ‘n boogskietwinkel om pyle te gaan koop. Blinkoog kom hy toe daar aan – nie net met nuwe pyle nie, maar sommer met ‘n splinternuwe boog. Vertel so ewe vir my dat daar nou baie dames-boë ook op die mark is, en dat ons vir my een moet kry… Ek wou nie sommer net ‘n spul geld uitgee nie, en skiet toe eers met ‘n geleende boog om te kyk of ek regtig daarvan gaan hou. En hóé hou ek toe nie daarvan nie! En ek is ook nie te klein nie, mens koop ‘n boog wat by jou eie lyf pas. Net vir jou.

 Ons begin 3-d skiet, en Roelf vaar van die begin af sommer goed en kry provinsiale kleure al in die eerste jaar. Ek daarenteen sukkel maar, kry so af en toe ‘n medalje, maar kom nooit op provinsiale vlak nie. Toe ons plaas toe trek besluit ek dis nou sommer tjol om altyd so tweede-beste te voel. As deel van my plan om my vorm te verbeter begin ek FITA teikenskiet.

 Op ‘n dag kom daar ‘n uitdaging vanaf die South African National Archery Association  ‘Do you have what it take?’ en ek besluit ‘Ja, ek HET … en ek WIL’ die uitdaging aanvaar om vir my nasionale kleure te werk en te kwalifiseer vir die nuwe National Squad program. Die gedissiplineerde, meer introverte vorm van boogskiet pas baie beter by my persoonlikheid en sommer gou word Roelf se stokperdjie en droom mý obsessie!

 Ek werk hard en dis ‘n hoë berg om te klim maar die teleurstelling is baie groot toe ek 5 punte kort op my gemiddeld om as ‘Candidate Squad’-lid aanvaar te word in Julie 2006. In sak en as. Net vir kort, want my harde werk is raakgesien en ek word op meriete gekies!

 Kwalifisering vir nasionale kleure was ‘n gemiddeld van 1305. Soveel kere het ek al meer as 1300 geskiet by die huis, soveel kere het ek met groot verwagtinge na ‘n toernooi vertrek. Maar keer na keer ontwyk die ou grote my, en ek werk maar weer… vol hoop vir die volgende keer.

Elke mens doen dinge met sy eie motiverings, ek het meer as een ding wat vir my ‘n motivering is om my beste te gee. Een van daardie motiverings is Ma. Onder spesiale mense is sy die spesiaalste. Ons kuiertjies alleen voor elke kompetisie wat ek in Pretoria of Johannesburg skiet spesiaalste-spesiaal, alleen geselsies wat nooit beskore was in ‘n gesin vol kinders nie. Soms sit ons sommer net bymekaar, sy besig met ‘n breiwerkie en ek vasgevang in my geestelike voorbereiding. Dood tevrede bymekaar. Ek vertel vir haar van die rol van laventel in my geestelike voorbereiding tydens oefening en kompetisie; en toe ek weer in my kamer kom staan daar ‘n POT vol vir my… ‘n Pakkie laventel badsout om in te bad voor nasionale kampioenskappe… ‘n Laventelroompie skelmpies weggesteek in my badkamertassie. Vir haar skiet ek oor al die geleenthede wat sy nooit gehad het nie, vir al haar intellektuele en sportiewe talente wat sy nie kon gebruik het nie, omdat sy vir ons gehad het. ‘n Man en ‘n huis vol kinders. Maar waar sy AL haar ander talente honderd persent uitgeleef het sodat sy IETS is, sonder intellektuele of sportiewe glorie; net ‘n wonderlike Ma en ouma vir haar vele kleinkinders, ‘n steunpilaar vir almal rondom haar. Nou nog selfs in die aftree oord waar ons verlede week haar sewe-en-sewentigste verjaardag gevier het.

 ‘n Ander motivering is ‘n spesiale sussie. Jonk gediagnoseer met diabetes en twee jaar jonger as ek. Dis al meer as 30 jaar vanaf diagnose, en haar organe se aftakelingsproses is aan’t versnel. Nou het sy ook rumatoïede artritis, met elke gewrig in haar liggaam ‘n punt van pyn. Die behandeling is toksies en maak haar soms sieker as die siektes saam, sy is op die laaste linie behandeling wat die mediese wetenskap haar kan bied. Net voor Kersfees 2006 kry sy binne die bestek van 2 dae 300 kortisoon inspuitings, darem onder ligte narkose. Drie honderd! Haar ledemate en lyf was oortrek met blou kolle. Dit was maar die eerste van baie kere, soos wat die jare aanstap gebeur dit meer en meer. Maar sy loop haar pad sonder dat sy ooit kla, sonder dat jy dit eers weet as jy haar nie ken nie.

 In ons familie word mens groot as jy 40 is, en my hart was baie seer toe ek Noek se partytjie mis. Maar ek was ‘n geleentheid gegun om ‘n ekstra probeerslag in te sit, en ek doen dit, ek skiet elke pyl vir haar – my eerste telling bo 1300 – en ek doen dit GOED, met ‘n telling van 1330! My trane was nie net van blydskap oor my punte nie, dit was ook van trane vir my sus en ek skryf vir haar ‘n gedig as verjaardag geskenk.

 Dit alles gee my moed en ek kwalifiseer ‘n paar weke later vir my nasionale kleure en vir National Squad. Net-net, maar ek máák dit! Ek is no. 5 op die ranglys, en mis my groen en goud – die eerste vier kry geleentheid om oorsee deel te neem. Die kwalifisering skuif September 2007 op na 1325, en ek moet van voor af werk… Kort daarna begin gesondheidsprobleme pla en moet ek drasties afskaal aan my oefenprogram.

 Dit neem ‘n paar jaar om weer mens te word en in die vroeë môre-ure van my heel eerste kompetisie daarna, op 06 November 2011, is daar ‘n bliksemstraal uit die hemel en brand al my drome tot as. Van my bronsmedalje met nasionale kampioenskappe en my nasionale lapelwapen is slegs ‘n lae resolusie digitale fototjie oor. Sonder versekering gaan dit ‘n paar jaar neem voor my sport weer my obsessie kan word, nou moet daar eers weer ‘n nuwe huis gebou word en die kinders moet geleerdheid kry en getroud kom. Gelukkig is dit ‘n sport sonder ‘n ouderdomsbeperking en weet ek dat ek met harde werk weer daar kan kom.

 Boogskiet self is nie een van my talente nie, maar my wil en deursettingsvermoë om nie op te gee nie, dalk ‘n groter faktor vir my sukses. Sommiges noem dit hardkoppigheid, noem dit nét wat jy wil. My boogskietpad is ‘n opdraende pad, ene wat ek nou kruip, maar met ‘n lied in my hart.

Die berg wat ek gedink het ek klim was toe net ‘n illusie, die gróót piek lê nog voor. Ek gáán by die piek uitkom, die piek waar die groen bokkie wei en die goue protea blom… al gaan dit dan as bejaarde wees in ‘n rolstoel wat Para Archery verteenwoordig. En my uitsig gaan so wyd en so ver wees dat my oë piepklein skrefies gaan trek en ek die wind gaan blameer vir die water wat daaruit stroom.

Vir Teunet – op jou 40e verjaardag, 12 Jan 2007

Ek kyk op, die teiken vaag voor my.

My hart klop-klop in my keel.

Ek span my boog…

voel my spiere werk.

 

My kop word leeg.

Die pyl verlaat die boog

wanneer ek vir ‘n splitsekond

my liggaam van asem weerhou.

 

Ek volg die vlug

en die dowwe slag bevestig

dat dit ‘n kolskoot is.

 

Ek wou nog vir jou sê

dat jy die mooiste hare het,

dat ek jou sproete begeer het toe ons kinders was.

 

Ek wou nog vir jou sê

dat jou lewe vir my ‘n inspirasie is,

dat ek altyd opkyk na jou.

 

Ek wou nog vir jou sê

dat my soeke na die goud

‘n ode is aan jou wat sonder kla,

sonder verwyt, voluit lewe.

 

Ek wou nog vir jou sê

dat jy baie spesiaal is vir my.

Ek wou nog vir jou sê…

dat ek dit nou gesê het.

Advertisements
Categories: Gedigte, Slakresies en ander sport | 5 Kommentaar

Artikelnavigasie

5 thoughts on “Drome oor groen en goud

  1. Huil ek sommer nou vir jou en vir T (Julle het mos begin Noek toe ons al uit die huis was)

    En ek IS vandag so tranerig oor al die familiestories!

    • Ag nee wat vir my hoef jy nie te huil nie. Ek vat my klappe van die lewe en dan LEEF ek dit uit. Ek glo wat op my pad kom is wat vir my bestem is. Daar is regtig net vrede in my hart.

  2. Terug pieng: Mamma moet asseblief tog nie voor ander mense eet nie… « Slakkelak

  3. Terug pieng: Waar is my baadjie en my hoed? ‘n Huldeblyk vir Pa « Slakkelak

  4. Terug pieng: My pa verjaar vandag! « MaanKind

Lewer kommentaar

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: